Дилам шикаст бидон зулфҳои пршкнш

دلم شکست بدان زلف‌های پرشکنش

Ки зер ҳар хами зулфаши сад анҷуман дорад

که زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد

Ҳазор ҷони гиромии фидои як нафасаш

هزار جان گرامی فدای یک نفسش

Ки раҳгузари нафасаш зон лаб ва даҳан дорад

که رهگذر نفسش زان لب و دهن دارد

Гирифтам аз лаби лаълаш ҳикоятӣ гӯям

گرفتم از لب لعلش حکایتی گویم

Нишон чигуна даҳуми зи ончӣ дар сухан дорад

نشان چگونه دهم ز آنچه در سخن دارد

Басии латиф тар омад зи ҷони мо тан ӯ

بسی لطیف‌تر آمد ز جان ما تن او

Касе нишони надиҳади коннигор тан дорад

کسی نشان ندهد کان نگار تن دارد

Чу қоматаши бхромд ҷаҳонён гӯйанд

چو قامتش بخرامد جهانیان گویند

Чаро сабои ҳаваси сарв ва норван дорад

چرا صبا هوس سرو و نارون دارد

Чу нақш ӯ ннгорнди сӯратӣ дар чин

چو نقش او ننگارند صورتی در چین

Зиҳии ҷамол ки он лаъибат хутан дорад

زهی جمال که آن لعبت ختن دارد

Насиҳатами бниўшид ҳеҷ магузоред

نصیحتم بنیوشید هیچ مگذارید

Ки дӯсти оинаи наздик хештан дорад

که دوست آینه نزدیک خویشتن دارد

Гар ӯ дар оинаи акси ҷамол худ бинад

گر او در آینه عکس جمال خود بیند

зи ҳасани хеш чаҳ пурвои мард ва зан дорад

ز حسن خویش چه پروای مرد و زن دارد

Ҳазор ҷон ба лаб омад зи орзӯии лабаш

هزار جان به لب آمد ز آرزوی لبش

Ки дар фирефтани дили ҳазор фан дорад

که در فریفتن دل هزار فن دارد

Ки дуздад аз лаб ӯ бӯсае ба сад ҳила

که دزدد از لب او بوسه‌ای به صد حیله

зи сарви ҳашта фурӯи зулф чун расан дорад

ز سرو هشته فرو زلف چون رسن دارد

Ба хоки бӯс дараш розӣам ки бошад дил

به خاک بوس درش راضیم که باشد دل

Ки бо лабаши ҳаваси ишқ бохтан дорад

که با لبش هوس عشق باختن دارد

Ба тӯҳфаи пеш ман оред хоки пой касе

به تحفه پیش من آرید خاک پای کسی

Ки нисбатӣ ба сари кӯии ёр ман дорад

که نسبتی به سر کوی یار من دارد

Шавадҳамам касе ков ба умри хеши дамӣ

شود همام کسی کاو به عمر خویش دمی

зи хобгоҳи сегон дараш ватан дорад

ز خوابگاه سگان درش وطن دارد