Ҳар кови сар ту дорад пурвой сар надорад

هر کاو سر تو دارد پروای سر ندارد

Масти ту то қиёмат аз худ хабар надорад

مست تو تا قیامت از خود خبر ندارد

Ҳар ошиқӣ ки ҷонаш бӯят шунида бошад

هر عاشقی که جانش بویت شنیده باشد

Сар бе насими зулфат аз хок барнадорад

سر بی نسیم زلفت از خاک برندارد

Тар доманаст ҳар ков лофӣ занад зи ишқат

تر دامن است هر کاو لافی زند ز عشقت

Ваон гуҳи ду чашми худро пайваста тар надорад

وان گه دو چشم خود را پیوسته تر ندارد

Онҷо ки ҳозир ояд он шакл ва он шамоил

آنجا که حاضر آید آن شکل و آن شمایل

Гар бингарад ба ғайриӣ чашмам назар надорад

گر بنگرد به غیری چشمم نظر ندارد

Сар то қадам чу ҷонӣ эй оби зиндагонӣ

سر تا قدم چو جانی ای آب زندگانی

Кин ҳасан ва ин латофати ҳаргиз башар надорад

کاین حسن و این لطافت هرگز بشر ندارد

Сарҳои ошиқонат бар хоки остонат

سرهای عاشقانت بر خاک آستانت

Чандон буд ки онҷои кас раҳгузар надорад

چندان بود که آنجا کس رهگذر ندارد

Ҳар як ба ҷусту ҷӯӣ майлӣ кунад ба сӯе

هر یک به جست و جویی میلی کند به سویی

Ҷонами зи манзили ту азм сафар надорад

جانم ز منزل تو عزم سفر ندارد

Васфати чунон ки бояд доим ҳамам гуяд

وصفت چنان که باید دایم همام گوید

Ҳар кон гуҳар набахшад ҳар не шукр надорад

هر کان گهر نبخشد هر نی شکر ندارد