Макун эй дӯсти маломати ман савдое ро

مکن ای دوست ملامت من سودایی را

Ки ту рӯзӣ накашидӣ ғами танҳоӣ ро

که تو روزی نکشیدی غم تنهایی را

Сабрам аз дӯсти мФрмоӣ ки ҳаргиз бо ҳам

صبرم از دوست مفرمای که هرگز با هم

Иттифоқӣ набӯд ишқу шикебе ро

اتفاقی نبود عشق و شکیبایی را

Матлаби дониш аз он кас ки бар оби дида

مطلب دانش از آن کس که بر آب دیده

Шаста бошад варақи дафтари доноӣ ро

شسته باشد ورق دفتر دانایی را

Дидаи хӯни гашти зи дидорнигорам маҳрӯм

دیده خون گشت ز دیدار نگارم محروم

Баҳр хубон бикашам миннати бенаӣ ро

بهر خوبان بکشم منت بینایی را

Нанигарад мардуми чашмам ба ҷамолии дигар

ننگرد مردم چشمم به جمالی دیگر

Коътборӣ набӯд мардум ҳар ҷое ро

کاعتباری نبود مردم هرجایی را

Гар забонам накунад ёди ту хомӯшӣ ба

گر زبانم نکند یاد تو خاموشی به

Ошиқами баҳри суханҳои ту гуёе ро

عاشقم بهر سخن‌های تو گویایی را

Офарӣдаи сети туро баҳри биҳишти ороӣ

آفریده‌ست تو را بهر بهشت‌آرایی

Чун гулу лолау наргиси чамани ороӣ ро

چون گل و لاله و نرگس چمن‌آرایی را

Рӯйҳоро ҳама доранд зи зебои дӯст

روی‌ها را همه دارند ز زیبایی دوست

Дӯст дорам сабаб рӯй ту зебоӣ ро

دوست دارم سبب روی تو زیبایی را

Чун назар кард ба чашму сари зулф ту ҳамам

چون نظر کرد به چشم و سر زلف تو همام

Ёфт мастӣу парешонеу шайдое ро

یافت مستی و پریشانی و شیدایی را