Биё дамӣ биншин то дилам биёсоед

بیا دمی بنشین تا دلم بیاساید

Ки он шамоили хуб анҷуман биорояд

که آن شمایل خوب انجمن بیاراید

Биханд агар чаҳ з хандиданат ҳаме донам

بخند اگر چه ز خندیدنت همی‌دانم

Ки офтоб ба рӯзам ситора бинмоед

که آفتاب به روزم ستاره بنماید

зи нози чашми ту ҳушёр маст ме гардад

ز ناز چشم تو هشیار مست می‌گردد

Чаҳ ҳоҷатаст ба соқӣ ки бода паймоед

چه حاجت است به ساقی که باده پیماید

Мисоли нақши ту май хостами зи суратгар

مثال نقش تو می‌خواستم ز صورتگر

Ҷавоб дод ки он дар қалам наме ояд

جواب داد که آن در قلم نمی‌آید

Тавон ба нӯки қалами сӯратии нигошт вале

توان به نوک قلم صورتی نگاشت ولی

Малоҳаташ ки нагорд чунон ки май бояд

ملاحتش که نگارد چنان که می‌باید؟

Хушаст нози з рӯй накӯ вале на чунон

خوش است ناز ز روی نکو ولی نه چنان

Ки илтифот ба соҳиб дилон нафармоед

که التفات به صاحب‌دلان نفرماید

Каз офаридани шоҳиди ғараз ҳамин бӯда аст

کز آفریدن شاهد غرض همین بوده است

Ки аз мушоҳидаи соҳиб дилӣ биёсоед

که از مشاهده صاحب‌دلی بیاساید

Рухии бад-ӣни сифату талъатии бад-ӣни хӯбӣ

رخی بدین صفت و طلعتی بدین خوبی

Ба аҳли ишқи ғаромат буд ки нанамояд

به اهل عشق غرامت بود که ننماید

Ҳамамро ғараз аз дӯсти завқи рӯҳонии сет

همام را غرض از دوست ذوق روحانی ست

Назар ба майли табиати магари нёлоид

نظر به میل طبیعت مگر نیالاید