Рӯят ба аз он омад инсоф ки май бояд

رویت به از آن آمد انصاف که می‌باید

Бо рӯй ту дар оламгар гул набӯд шояд

با روی تو در عالم گر گل نبود شاید

Бо мо нафасӣ биншин кон рӯй накӯ дидан

با ما نفسی بنشین کان روی نکو دیدن

Ҳам чашм кунад равшани ҳам умри биафзояд

هم چشم کند روشن هم عمر بیفزاید

Гар ҳар сари мӯӣ аз ман соҳиб назарӣ бошад

گر هر سر موی از من صاحب‌نظری باشد

Назораи рӯятро чашмӣ дигарам бояд

نظارهٔ رویت را چشمی دگرم باید

Дар зулфи ту овезами вази банди ту нгризм

در زلف تو آویزم وز بند تو نگریزم

Занҷиргар ин бошад девона биёсоед

زنجیر گر این باشد دیوانه بیاساید

Дидор чу бинмудӣ дилҳо ҳамаи брбўдӣ

دیدار چو بنمودی دل‌ها همه بربودی

Кӯи оина то дилро аз даст ту бирабоед

کو آینه تا دل را از دست تو برباید؟

Зинҳори ғанимати дони даврони латофат ро

زنهار غنیمت دان دوران لطافت را

Кин аҳди гули хандон бисёр наме поед

کاین عهد گل خندان بسیار نمی‌پاید

Рӯзии ду дарин манзил аз баҳри туами хуши дил

روزی دو درین منزل از بهر توام خوش‌دل

Бе суҳбати манзурони дунё ба чаҳ кор ояд

بی صحبت منظوران دنیا به چه کار آید

Аз хок дарат гардӣ дар чашмҳамам афшон

از خاک درت گردی در چشم همام افشان

То мардумаки чашмаши як лаҳза биёсоед

تا مردمک چشمش یک لحظه بیاساید