эй суханпарвар баланди овоз

ای سخن پرور بلند آواز

Ки забон тез кардаеу дароз

که زبان تیز کرده ای و دراز

Дасти ҳирсу ҳаво дароз макун

دست حرص و هوا دراز مکن

Даҳани мораи оз боз макун

دهن ماره آز باز مکن

То ҳадиси ту дил пазир ояд

تا حدیث تو دل پذیر آید

Дар дили халқи ҷой гир ояд

در دل خلق جای گیر آید

Воъизоне ки минбар деванд

واعظانی که منبر دیوند

МстФидон дафтар деванд

مستفیدان دفتر دیوند

Дев бо дев мардумаст қарин

دیو با دیو مردم است قرین

Ин сухан гуяд он кунад таҳсин

این سخن گوید آن کند تحسین

Ҷумлагар манд дар муҳаббати зар

جمله گر مند در محبت زر

Кӣса ҳо мебаранд бар минбар

کیسه ها می برند بر منبر

Аҳмақон коътқод ме варзанд

احمقان کاعتقاد می ورزند

Бо чунин мардакон ҳамон арзанд

با چنین مردکان همان ارزند

Чун занони шӯх ва сӯрат оройанд

چون زنان شوخ و صورت آرایند

Гарме дар ҳадис бинмоӣанд

گرمیی در حدیث بنمایند

Сӯрат оростани зи номрдист

صورت آراستن ز نامردیست

Гармии кибри вшҳўт аз сардӣаст

گرمی کبر وشهوت از سردیست

Чун Фқоъози ҳадис бар ҷӯшанд

چون فقاعاز حدیث بر جوشند

На зи оташи зи барф дар ҷӯшанд

نه ز آتش ز برف در جوشند

Амали хуби вонгаҳеи тзкир

عمل خوب وانگهی تذکیر

Ҳол бояд мувофиқи тақрири нестӣ

حال باید موافق تقریر نیستی

Воъизат чун диҳад зи фақри хабар

واعظت چون دهد ز فقر خبر

Кӯраи ҷома аш бингар

کوره جامه اش بنگر

Гар гадоӣ кунад ъамомаи бузург

گر گدایی کند عمامه بزرگ

Аз дам ӯ паноҳ ҷӯяд гург

از دم او پناه جوید گرگ

Аз остини фарохи ҷон ба ҷаҳон

از آستین فراخ جان به جهان

Ки кушоди аждаҳои ҳирси даҳон

که گشاد اژدهای حرص دهان

Ин ҳамаи риши ваҷабаи вдстор

این همه ریش وجبه ودستار

Дом ҳирсасту мояи пиндор

دام حرص است و مایه پندار

Май шиносади ҳарифи хеши Иблис

می شناسد حریف خویش ابلیس

намекунад даъваташи бад-ӣни талбис

می کند دعوتش بدین تلبیس

Аҳл дил фориғанд азин тазвир

اهل دل فارغند ازین تزویر

Буи хуш медиҳад хабари зъбир

بوی خوش می دهد خبر زعبیر

Ғаразами зини сухан на бадгӯӣ

غرضم زین سخن نه بدگویی

Шеваи оқилон на бдхўиии сет

شیوه عاقلان نه بدخویی ست

Сет ҳаст мақсӯди ман азин гуфтор

ست هست مقصود من ازین گفتار

Равнақи дайни Аҳмади мухтор

رونق دین احمد مختار

Равнақи дайн ӯ касе ҷӯяд

رونق دین او کسی جوید

Кови сухан аз барои ҳақ гуяд

کاو سخن از برای حق گوید

Ҳар ки аз минбараши меҳрод зар аст

هر که از منبرش مهراد زر است

Аз худоу расӯл бехабар аст

از خدا و رسول بی خبر است

Ҳаст минбари сарири пайғамбар

هست منبر سریر پیغمبر

Тахт ӯро ба эҳтироми нигар

تخت او را به احترام نگر

Он гадоӣ ки сими хоҳ буд

آن گدایی که سیم خواه بود

Кӣ сазовори тахти шоҳ буд

کی سزاوار تخت شاه بود

Лоиқи тахти шаҳриёр он аст

لایق تخت شهریار آن است

Ки дару хуй шаҳриёрон аст

که در و خوی شهریاران است