Бўӣии зи гулистони ту мо чун бишунидем

بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیم

Аз худ брмидим ва бидонсуӣ давидем

از خود برمیدیم و بدانسوی دویدیم

Аз болу пари хеш чу кардем тбро

از بال و پر خویش چو کردیم تبرا

Бо болу пари ишқ дар он роҳ паридем

با بال و پر عشق در آن راه پریدیم

Умрӣ чу дар он бодияи саргаштаи бгштим

عمری چو در آن بادیه سرگشته بگشتیم

Охир баҳрем ҳарам васл раседем

آخر بحریم حرم وصل رسیدیم

эй вой ки чун ҳалқа бар он дар бинишастем

ای وای که چون حلقه بر آن در بنشستیم

Вази садри сарои бонг дроӣӣ нашунидем

وز صدر سرا بانگ درآئی نشنیدیم

Чун бор надоданду дарии ҳам нгшоднд

چون بار ندادند و دری هم نگشادند

Фарёду фиғон аз дил ошуфта кашидем

فریاد و فغان از دل آشفته کشیدیم

Гуфтанд ҳусайн аз чаҳ фиғонасту хурӯши сет

گفتند حسین از چه فغان است و خروش ست

Мо хилвати хос аз паии ҳаркаси нгзидим

ما خلوت خاص از پی هرکس نگزیدیم