Рӯзӣ ки ман бдоғи ғамат аз ҷаҳони рӯм

روزی که من بداغ غمت از جهان روم

Бади меҳрам ар зи кӯии ту сӯии ҷинони рӯм

بد مهرم ار ز کوی تو سوی جنان روم

Дар чашми ман чу хори намояди гули чаман

در چشم من چو خار نماید گل چمن

Бе ту зи бӯстони басӯии дӯстони рӯм

بی تو ز بوستان بسوی دوستان روم

Дар ҳар тараф гулӣаст ҳавои ҷӯии булбулӣ

در هر طرف گلی است هوا جوی بلبلی

Ман булбулии ним ки баҳри гулистони рӯм

من بلبلی نیم که بهر گلستان روم

Аз ту ҳиҷоби ман ҳамагӣ аз манасту бас

از تو حجاب من همگی از من است و بس

Бархезад ин ҳиҷоб чу ман аз миёни рӯм

برخیزد این حجاب چو من از میان روم

Ҷонами нишонаи соз ва дар ӯ тири ғами нишон

جانم نشانه ساز و در او تیر غم نشان

Бошад бад-ӣни нишона бар бе нишони рӯм

باشد بدین نشانه بر بی نشان روم

Ман мурғи олами малакӯтами аҷаби мадор

من مرغ عالم ملکوتم عجب مدار

Бо боли ишқгар басӯии осмони рӯм

با بال عشق گر بسوی آسمان روم

Бигушо ҳусайни пои дилу ҷони зи қайди тан

بگشا حسین پای دل و جان ز قید تن

То ман шабии бҷонби он ҷони ҷони рӯм

تا من شبی بجانب آن جان جان روم