Моҳи ман чун огаҳӣ аз нолаи шабҳои ман

ماه من چون آگهی از ناله شب‌های من

Раҳматӣ кун бар дили бечораи шайдои ман

رحمتی کن بر دل بیچاره شیدای من

Зотши савдоят эй шамъи ҷаҳони афрӯзи дил

زآتش سودایت ای شمع جهان افروز دل

Сӯхтами парвонаи вор ва нестат пурвои ман

سوختم پروانه وار و نیستت پروای من

Гар з рӯй лутфи хокпои худ хуонеи маро

گر ز روی لطف خاکپای خود خوانی مرا

Аршу курсии тоҷи сари созанди хокпои ман

عرش و کرسی تاج سر سازند خاکپای من

Остинами бӯсаи ҷои хусравони дайн буд

آستینم بوسه جای خسروان دین بود

Гар зи хоки остони хешсозӣ ҷои ман

گر ز خاک آستان خویش سازی جای من

Гар равад аз дасти ман сармояи суди ду кун

گر رود از دست من سرمایه سود دو کون

Кам нахоҳад шуд зи ҷони сӯхтаи савдои ман

کم نخواهد شد ز جان سوخته سودای من

Обрўӣии мибрм аз саҷдаи хок дарат

آبروئی میبرم از سجده خاک درت

То шиносади рӯзи маҳшар ҳар касе симои ман

تا شناسد روز محشر هر کسی سیمای من

Ошноӣӣ кард бо ман ишқи олами сӯз ӯ

آشنائی کرد با من عشق عالم سوز او

Калла бар афлоки бандади оҳи дўдосои ман

کله بر افلاک بندد آه دودآسای من

То зи хокпои ту равшан шудаи чашми ҳусайн

تا ز خاکپای تو روشن شده چشم حسین

Ҷузи ту дар олами надидаи дидаи бинои ман

جز تو در عالم ندیده دیده بینای من