Хуҷастаи иди ман Андам ки чеҳраи бгшоӣӣ

خجسته عید من آندم که چهره بگشائی

Ҳилоли иди зи абрӯии хеши бнмоӣӣ

هلال عید ز ابروی خویش بنمائی

Расед ид ва баҳор омаду ҷаҳон хуш шуд

رسید عید و بهار آمد و جهان خوش شد

Вале чаҳ суд аз инҳо марои ту мибоӣӣ

ولی چه سود از اینها مرا تو میبائی

Агар ҳадис ту набӯд чаҳ ҳосил аз гӯшам

اگر حدیث تو نبود چه حاصل از گوشم

Вагар ту рухи бнмоӣӣ чаҳ суди биноӣӣ

وگر تو رخ بنمائی چه سود بینائی

Басӯии равзаи ризвон назар наяндозам

بسوی روضه رضوان نظر نیندازم

Агар ту равзаи бадӣдори худ нёроӣӣ

اگر تو روضه بدیدار خود نیارائی

Дар орзӯии ту аз ҷон намонад ҷузи нафасӣ

در آرزوی تو از جان نماند جز نفسی

Чаҳ шуд ки икнФс эй ҷони ман наме оӣӣ

چه شد که یکنفس ای جان من نمی آئی

Дамии биё ки биравӣ ту ҷон барафшонам

دمی بیا که بروی تو جان برافشانم

Ки нест битўи марои тоқати шкибоӣӣ

که نیست بیتو مرا طاقت شکیبائی

Латофати ҳамаи хубони зи ҳасани ту асарӣ аст

لطافت همه خوبان ز حسن تو اثری است

Зиҳии латофати хӯбӣу ҳасану зибоӣӣ

زهی لطافت خوبی و حسن و زیبائی

Барои дидани ҳасани ту дида мебояд

برای دیدن حسن تو دیده میباید

Вагарна дар ҳамаи ашёи бҳсни пидоӣӣ

وگرنه در همه اشیا بحسن پیدائی

Ҳусайни талъат Лайлӣ бичишам маҷнӯни байн

حسین طلعت لیلی بچشم مجنون بین

Ки дӯстро насазад дидаи тмошоӣӣ

که دوست را نسزد دیده تماشائی