Ин чаҳ доғӣаст ки аз ҳиҷри ту бар ҷон ман аст

این چه داغی است که از هجر تو بر جان من است

Вена чаҳ сӯзӣаст ки бар синаи бирён ман аст

وین چه سوزیست که بر سینه بریان من است

Ҳоли дил аз шикани турра худ пресс ки ӯ

حال دل از شکن طره خود پرس که او

Мӯи бмўи воқифи аҳволи парешон ман аст

مو بمو واقف احوال پریشان من است

Бо чунин дидаи ғам дил натавонам пӯшед

با چنین دیده غم دل نتوانم پوشید

Зонка ғаммози дилами дидаи гирён ман аст

زانکه غماز دلم دیده گریان من است

Ҳамчуи маҷнӯни бҷнўни шуҳраи шаҳрӣ шуда ам

همچو مجنون بجنون شهره شهری شده ام

То сари зулфи хушати силсилаи ҷунбон ман аст

تا سر زلف خوشت سلسله جنبان من است

Бе туами тарки тамошоӣ гулистон набӯд

بی توام ترک تماشای گلستان نبود

Ҳар куҷо чун ту гулӣ ӯ зи гулистон ман аст

هر کجا چون تو گلی او ز گلستان من است

Осмон гӯ бинишон шамъи шаби афрӯзи фалак

آسمان گو بنشان شمع شب افروز فلک

Моҳи рухсораи ту шамъи шабистон ман аст

ماه رخساره تو شمع شبستان من است

Аз зару сими руху ашки тавонгари гаштам

از زر و سیم رخ و اشک توانگر گشتم

То ки ганҷи ғами ту бар дили вайрон ман аст

تا که گنج غم تو بر دل ویران من است

Зон лаби ҳамчуи нигину даҳан чун хотам

زان لب همچو نگین و دهن چون خاتم

Малики офоқ чу ҷамшеди бФрмон ман аст

ملک آفاق چو جمشید بفرمان من است

Солҳо лоф задам кони фалонами лекин

سالها لاف زدم کان فلانم لیکن

Аз карам ҳеҷ нагуфтӣ ки ҳусайни он ман аст

از کرم هیچ نگفتی که حسین آن من است