Нафхаи сунбули гулчеҳра ман ме ояд
نفخه سنبل گلچهره من میآید
ё насими саҳар аз сӯй чаман ме ояд
یا نسیم سحر از سوی چمن میآید
Ба сӯии булбул беваслу навои фасли баҳор
به سوی بلبل بیوصل و نوا فصل بهار
Нафхоти гули сад барг саман ме ояд
نفخات گل صد برگ سمن میآید
намерасад Юсуфи гмгштаҳи ёқӯби ҳазин
میرسد یوسف گمگشته یعقوب حزین
ё магари ҷони гиромӣ ба бадан ме ояд
یا مگر جان گرامی به بدن میآید
Дил девонаам аз банд бало ёфт наҷот
دل دیوانهام از بند بلا یافت نجات
Ки малики хуии причҳраҳ ман ме ояд
که ملک خوی پریچهره من میآید
Об шуд лаъл ва дар аз рашки ҳадисам ки маро
آب شد لعل و در از رشک حدیثم که مرا
Номи дандону лаб ӯ ба даҳан ме ояд
نام دندان و لب او به دهن میآید
Дорад он тарки хатои қасди шикасти дили мо
دارد آن ترک خطا قصد شکست دل ما
Ки бидон турраи парчин ва шикан ме ояд
که بدان طره پرچین و شکن میآید
Ёрб ин чеҳр арақ карда длором ман аст
یارب این چهر عرق کرده دلارام من است
ё маи чаҳордаҳи имшаб бар ман ме ояд
یا مه چهارده امشب بر من میآید
Дар ҳавои шукри Кебеки хиромӣ чаҳ аҷаб
در هوای شکر کبک خرامی چه عجب
Боз агар тӯтии табъам ба сухан ме ояд
باز اگر طوطی طبعم به سخن میآید