Чун бўҳдт даргузаштӣ аз дўӣӣ

چون بوحدت درگذشتی از دوئی

Орифи асрори тавҳидаши тўӣӣ

عارف اسرار توحیدش توئی

Кас надонад шарҳи ҳоли маърифат

کس نداند شرح حال معرفت

Оҷизӣ омад камоли маърифат

عاجزی آمد کمال معرفت

Маърифати асли шносоӣӣ буд

معرفت اصل شناسائی بود

Чашму дилро нури биноӣӣ буд

چشم و دل را نور بینائی بود

Гар ту биноӣӣ ба анвори яқин

گر تو بینائی به انوار یقین

Орифу маърӯфро ҷузи ҳақи мубин

عارف و معروف را جز حق مبین

Ориф аз худ ҳичкории дрнёФт

عارف از خود هیچکاری درنیافت

Зонка ҳақро ҷуз баҳақ натавон шинохт

زانکه حق را جز بحق نتوان شناخت

Гар набӯдӣ бахшиши ҳақи раҳнамӯн

گر نبودی بخشش حق رهنمون

Сари бичўнро ки паии барадии бурун

سر بیچون را که پی بردی برون

Маърифати хуршеди гашту зарраи ҷон

معرفت خورشید گشت و ذره جان

Зарра аз хуршед чун донад нишон

ذره از خورشید چون داند نشان

Зини чаман дар даст монад чун гулӣ

زین چمن در دست ماند چون گلی

Чист аз ҳар сӯи нафири булбулӣ

چیست از هر سو نفیر بلبلی

Ин гиреҳро кӣ тавон ҳаргизи кушод

این گره را کی توان هرگز گشاد

Чун сарриштаи бадасти каси надод

چون سررشته بدست کس نداد

Роҳрави ӣнҷои қадам сиррӣ наёфт

راهرو اینجا قدم سری نیافت

Ҷузи таҳайюри ҳеҷ рамзии дрнёФт

جز تحیر هیچ رمزی درنیافت

Онкии ҳайрони гашт аз ин роз наҳуфт

آنکه حیران گشت از این راز نهفت

Раби заданеи ҳам зи аҷз хеш гуфт

رب زدنی هم ز عجز خویش گفت

Ориф ӯ аз ҷон худ гашта ҷудо

عارف او از جان خود گشته جدا

Аз умеду бим ва аз фақру Гана

از امید و بیم و از فقر و غنا

Гум шуд аз худ ҳар ки ҳақро боз ёфт

گم شد از خود هر که حق را باز یافت

Сар ӯро ҳар ду олам бар натофт

سر او را هر دو عالم بر نتافت

Дар ҳарими ошноӣӣ ёр ӯст

در حریم آشنائی یار اوست

Ҳарчӣ ғайри ҳақ буд зуннор ӯст

هرچه غیر حق بود زنار اوست

Дидау донистаи внодон шуда

دیده و دانسته ونادان شده

Ҷустау дарёфтаи ҳайрон шуда

جسته و دریافته حیران شده

Сари сари шрои қадам пӯянда нест

سر سر شرا قدم پوینده نیست

Ҷузи худои бинанда ва гӯянда нест

جز خدا بیننده و گوینده نیست

Оҳ агар ёбии зи ҳоли худ хабар

آه اگر یابی ز حال خود خبر

Ин ҳама афсона гардад мухтасар

این همه افسانه گردد مختصر

Чанд аз ин саргашта бӯдан бе сабаб

چند از این سرگشته بودن بی سبب

Кони ин гавҳари тўӣӣ аз худ талаб

کان این گوهر توئی از خود طلب

Ҳамчу нобӣно мабар ҳар сӯии даст

همچو نابینا مبر هر سوی دست

Бо ту дар зер гилӣмаст ончӣ ҳаст

با تو در زیر گلیم است آنچه هست

эй ягона чанд аз ин нақши дўӣӣ

ای یگانه چند از این نقش دوئی

Толиби худ шӯ ки ин ҷумлаи тўӣӣ

طالب خود شو که این جمله توئی

Дар тариқи маърифати ноӣии дуруст

در طریق معرفت نائی درست

То ту худро боз нашиносӣ нахуст

تا تو خود را باز نشناسی نخست