Қиссаи хуоне бар сар ҳарфам расед
قصهخوانی بر سر حرفم رسید
Гуфт рӯзии шайхи олами бўсъид
گفت روزی شیخِ عالم بوسعید
Бо мурӣд чанд берун шуд ба гашт
با مرید چند بیرون شد به گشت
Аз қазо бар Асияеи бргзшт
از قضا بر آسیایی برگذشت
Дар таҳайюр монад аз он саргаштагӣ
در تحیر ماند از آن سرگشتگی
Бо ҳама тезӣ бидон оҳистагӣ
با همه تیزی بدان آهستگی
Бо мурӣдон гуфт пас розӣ наҳуфт
با مریدان گفت پس رازی نهفت
Бо ман ин санг аз забон ҳол гуфт
با من این سنگ از زبان حال گفت
Кин ҳамаи дом аз паии як дона чист ?
کاین همه دام از پی یک دانه چیست؟
Ҳамчу ӯ бош ин ҳама афсона чист ?
همچو او باش این همه افسانه چیست؟
Бо ҳамаи саргаштагии борӣ ба пушт
با همه سرگشتگی باری به پشت
Май даҳуми нарм арча меёбам дурушт
میدهم نرم ارچه مییابم درشت
Гар гаронӣ бошудам аз ёри хеш
گر گرانی باشدم از یار خویش
Ҳам сабки рӯҳами ман андари кори хеш
هم سبکروحم من اندر کار خویش
эй дили сангини гарон ҷонӣ макун
ای دل سنگین گرانجانی مکن
Кори ҷонбозон ба нодонӣ макун
کار جانبازان به نادانی مکن
Кам заниро пеша кун дар роҳи дайн
کم زنی را پیشه کن در راه دین
Кам занӣ беш аз ҳамаи ёбии яқин
کم زنی بیش از همه یابی یقین
Камтар аз кам шӯ агар дории хабар
کمتر از کم شو اگر داری خبر
Ин тариқ комилонаст эй писар
این طریق کاملان است ای پسر
Гар туро бо кори худ кории бадӣ
گر تو را با کار خود کاری بدی
Тоъати сад солаи зуннории бадӣ
طاعت صد ساله زناری بدی
Бениёзӣ бар нтобад буд ту
بینیازی بر نتابد بود تو
Тоби ин оташ надорад авди ту
تاب این آتش ندارد عود تو
Аз ту бади мастӣ наме бояд ту ро
از تو بد مستی نمیباید تو را
Зонка « дъи нФск » ҳаме ояд ту ро
زانکه «دع نفسک» همیآید تو را