эй фароҳам карда аз шерони хароҷ

ای فراهم کرده از شیران خراج

Гаштае рӯбаҳи мизоҷ аз эҳтиёҷ

گشته‌ای روبه مزاج از احتیاج

Хастагиҳои ту аз нодорӣ аст

خستگی‌های تو از ناداری است

Асли дарди ту ҳамин беморӣ аст

اصل درد تو همین بیماری است

намерибоед рифъат аз фикри баланд

می‌رباید رفعت از فکر بلند

намекашад шамъи хаёли арҷманд

می‌کُشد شمع خیال ارجمند

Аз хам ҳастӣ май глФоми гир

از خم هستی می گلفام گیر

Нақди худ аз кӣсаи айёми гир

نقد خود از کیسهٔ ایام گیر

Худ фурӯди о аз шутур мисли умр

خود فرود آ از شتر مثل عمر

Алҳзр аз миннати ғайри алҳзр

الحذر از منت غیر الحذر

Тобкии дарюза мансаб кунӣ

تا به کی دریوزهٔ منصب کنی؟

Сӯрати Тифлони зи не мураккаб кунӣ

صورت طفلان ز نِی مرکب کنی

Фитратии кӯ бар фалаки бандади назар

فطرتی کو بر فلک بندد نظر

Паст мегардад зи эҳсон дигар

پست می‌گردد ز احسان دگر

Аз савол , ифлос гардад хортар

از سؤال، افلاس گردد خوارتر

Аз гдоӣии гдиаҳгар нодор тар

از گدائی گَدیه‌گر نادار‌تر

Аз саволи ошуфтаи аҷзои худӣ

از سؤال آشفته اجزای خودی

Бе таҷаллии нахли синои худӣ

بی‌تجلی نخل سینای خودی

Мушти хоки хешро аз ҳам мапош

مشت خاک خویش را از هم مپاش

Мисли маи ризқи худ аз паҳлуи тарош

مثل مه رزق خود از پهلو تراش

Гарчи бошӣ танги рӯзу танги бахт

گرچه باشی تنگ‌روز و تنگ‌بخت

Дар раҳи сайли балои афкандаи рахт

در ره سیلِ بلا، افکنده‌رَخت

Ризқи хеш аз неъмати дигари мҷу

رزق خویش از نعمت دیگر مجو

Мавҷи об аз чашмаи ховари мҷу

موج آب از چشمهٔ خاور مجو

То набошӣ пеши пайғамбари хаҷал

تا نباشی پیش پیغمبر خجل

Рӯзи Фрдоӣӣ ки бошад ҷони гусал

روز فردائی که باشد جان‌گسل

Моҳро рӯзӣ расад аз хон меҳр

ماه را روزی رسد از خوان مهر

Доғ бар дил дорад аз эҳсони меҳр

داغ بر دل دارد از احسان مهر

Ҳиммат аз ҳақи хоҳ ва бо гардуни ситез

همت از حق خواه و با گردون ستیز

Обрӯии миллати Байзои марез

آبروی ملت بیضا مریز

Онкии хошок батон аз каъба рафт

آنکه خاشاک بتان از کعبه رُفت

Марди косибро « ҳабиби аллоҳ » гуфт

مرد کاسب را «حبیب الله» گفت

Вой бар миннат пазир хон ғайр

وای بر منت‌پذیر خوانِ غیر

Гарданаш хам гашта эҳсони ғайр

گردنش خَم‌گشتهٔ احسانِ غیر

Хешро аз барқи лутфи ғайри сӯхт

خویش را از برقِ لطفِ غیر سوخت

Бо пашизии моя ғайрат фурухт

با پشیزی مایهٔ غیرت فروخت

эй хунаки он ташна кандар офтоб

ای خُنُک آن تشنه کاندر آفتاب

наменахоҳад аз Хизри як ҷоми об

می‌نخواهد از خضر یک جام آب

Тар ҷабин аз хиҷлат соил нашуд

تر جبین از خجلتِ سائل نشد

Шакл одам монаду мушт гул нашуд

شکل آدم ماند و مُشتِ گِل نشد

Зери гардуни он ҷавони арҷманд

زیر گردون آن جوان ارجمند

намеравад мисли санавбари сари баланд

می‌رود مثل صنوبر سر‌بلند

Дар тиҳӣ дастӣ шавад худ дор тар

در تهی‌دستی شود خود‌دار‌تر

Бахт ӯ хобида , ӯ бедор тар

بخت او خوابیده‌، او بیدار‌تر

Қулзуми занбили сайл оташ аст

قُلزُم زنبیل سیلِ آتش است

Гар зи даст худ расад шабнам , хушаст

گر ز دست خود رسد شبنم‌، خوشست

Чун ҳубоб аз ғайрат мардона бош

چون حباب از غیرت مردانه باش

Ҳам ба баҳри андари нигун паймона бош

هم به بحر اندر نگون‌پیمانه باش