Ман чўкўрони даст бар дӯши рафиқ

من چوکوران دست بر دوش رفیق

Пои ниҳодами андари он ғори амиқ

پا نهادم اندر آن غار عمیق

Моҳро аз зулматаши дили доғи доғ

ماه را از ظلمتش دل داغ داغ

Андрўи хуршеди муҳтоҷи чароғ

اندرو خورشید محتاج چراغ

Ваҳму шак бар ман шабихун рехтанд

وهم و شک بر من شبیخون ریختند

Ақлу ҳушамро бидор овехтанд

عقل و هوشم را بدار آویختند

Роҳ рафтам раҳзанони андари камӣн

راه رفتم رهزنان اندر کمین

Дили тиҳӣ аз лиззати сидқу яқин

دل تهی از لذت صدق و یقین

То нигаҳро ҷилва ҳо шуд бе ҳиҷоб

تا نگه را جلوه ها شد بی حجاب

Субҳи равшан бе тулӯъи офтоб

صبح روشن بی طلوع آفتاب

Водӣ ҳар санг ӯ зуннори банд

وادی هر سنگ او زنار بند

Девсор аз нахлҳои сари баланд

دیو سار از نخلهای سر بلند

Аз сиришти об ва хокаст ин мақом

از سرشت آب و خاک است این مقام

ё хаёлами нақши бандад дар мном

یا خیالم نقش بندد در منام

Дар ҳавоӣ ӯ чу май завқу сарвар

در هوای او چو می ذوق و سرور

Соя аз тқбили хокаши айни нур

سایه از تقبیل خاکش عین نور

Неи заминашро сипеҳри лоҷувард

نی زمینش را سپهر لاجورد

Неи канораш аз шафақҳо сурху зард

نی کنارش از شفقها سرخ و زرد

Нур дар банди злом онҷо набӯд

نور در بند ظلام آنجا نبود

Дӯди гирди субҳу шом онҷо набӯд

دود گرد صبح و شام آنجا نبود

Зери нахлии орифи ҳиндии нажод

زیر نخلی عارف هندی نژاد

Дидаҳо аз серумааш равшани савод

دیده ها از سرمه اش روشن سواد

Мӯӣ бар сари бастау урёни бадан

موی بر سر بسته و عریان بدن

Гирд ӯ Марии сифедии ҳалқаи зан

گرد او ماری سفیدی حلقه زن

Одамӣ аз обу гули болотрӣ

آدمی از آب و گل بالاتری

Олам аз дайри хаёлаши пайкарӣ

عالم از دیر خیالش پیکری

Вақт ӯро гардиши айёми не

وقت او را گردش ایام نی

Кор ӯ бо чархи нилии фоми не

کار او با چرخ نیلی فام نی

Гуфт бо рӯмӣ ки ҳамроҳ ту кист ?

گفت با رومی که همراه تو کیست؟

Дар нигоҳаш орзӯӣ зиндагӣаст

در نگاهش آرزوی زندگیست

Мардии андари ҷустуҷӯи овораи ӣӣ

مردی اندر جستجو آواره ئی

Собитӣ бо фитрати сайёраи ӣӣ

ثابتی با فطرت سیاره ئی

Пухтатар кораши зи хомиҳои ӯ

پخته تر کارش ز خامی های او

Ман шаҳиди нотамомиҳои ӯ

من شهید ناتمامی های او

Шишаи худро ба гардуни бастаи тоқ

شیشهٔ خود را به گردون بسته طاق

Фикраш аз ҷбрил мехоҳад сдоқ

فکرش از جبریل میخواهد صداق

Чун уқоб уфтад ба сайди моҳу меҳр

چون عقاب افتد به صید ماه و مهر

Гарми рӯи андари тавоф на сипеҳр

گرم رو اندر طواف نه سپهر

Ҳарф бо аҳли замин риндона гуфт

حرف با اهل زمین رندانه گفت

Ҳуру ҷинатро бут ва бтхонаҳ гуфт

حور و جنت را بت و بتخانه گفت

Шуълаҳо дар мавҷи дӯдаш дида ам

شعله ها در موج دودش دیده ام

Кибриёи андари суҷудаш дида ам

کبریا اندر سجودش دیده ام

Ҳар замон аз шавқ менолад чу на?ил

هر زمان از شوق مینالد چو نال

намекашад ӯро фироқ ва ҳам висол

می کشد او را فراق و هم وصال

Ман надонам чист дар обу гулаш

من ندانم چیست در آب و گلش

Ман надонам аз мақому манзилаш

من ندانم از مقام و منزلش

Олам аз рангаст ва берангӣаст ҳақ

عالم از رنگست و بی رنگی است حق

Чист олам , чист одам , чист ҳақ ?

چیست عالم ، چیست آدم ، چیست حق؟

Одамии шамшеру ҳақи шамшери зан

آدمی شمشیر و حق شمشیر زن

Олами ин шамшерро санги Фсн

عالم این شمشیر را سنگ فسن

Шарқи ҳақро диду оламро надид

شرق حق را دید و عالم را ندید

Ғарб дар олами хазид аз ҳақ рамед

غرب در عالم خزید از حق رمید

Чашм бар ҳақи боз кардан бандагӣ аст

چشم بر حق باز کردن بندگی است

Хешро бепарда дидан зиндагӣ аст

خویش را بی پرده دیدن زندگی است

Банда чун аз зиндагӣ гирад барот

بنده چون از زندگی گیرد برات

Ҳам худои он бандаро гуяд слўт

هم خدا آن بنده را گوید صلوت

Ҳар ки аз тақдири хеш огоҳ нест

هر که از تقدیر خویش آگاه نیست

Хок ӯ бо сӯзи ҷон ҳамроҳ нест

خاک او با سوز جان همراه نیست

Бар вуҷӯд ва бар адам печида аст

بر وجود و بر عدم پیچیده است

Машриқи ин асрорро кам дида аст

مشرق این اسرار را کم دیده است

Кори мо афлокён ҷуз дид нест

کار ما افلاکیان جز دید نیست

Ҷонам аз фардоӣ ӯ навмед нест

جانم از فردای او نومید نیست

Дӯш дидам бар фарози қшмрўд

دوش دیدم بر فراز قشمرود

зи осмони аФрштаҳ ӣӣ омад фурӯд

ز آسمان افرشته ئی آمد فرود

Аз нигоҳаши завқ дидорӣ чакид

از نگاهش ذوق دیداری چکید

Ҷузи басӯии хокдон мо надид

جز بسوی خاکدان ما ندید

Гуфтамаш аз муҳаррамон розӣ мапуаш

گفتمش از محرمان رازی مپوش

Ту чаҳ бинии андари он хок хамӯш

تو چه بینی اندر آن خاک خموش

Аз ҷамоли Зуҳраи ӣии бгдохтӣ

از جمال زهره ئی بگداختی

Дил ба чоҳи бобулии андохтӣ

دل به چاه بابلی انداختی

Гуфт « ҳангоми тулӯъ ховар аст

گفت «هنگام طلوع خاور است

Офтоби тоза ӯро дар бар аст

آفتاب تازه او را در بر است

Лаълҳо аз санг раҳ ояд бурун

لعل ها از سنگ ره آید برون

Юсуфон ӯ з чаҳ ояд бурун

یوسفان او ز چه آید برون

Растхезӣ дар канораш дида ам

رستخیزی در کنارش دیده ام

Ларзаи андари кӯҳсораш дида ам

لرزه اندر کوهسارش دیده ام

Рахти бандад аз мақоми озрӣ

رخت بندد از مقام آزری

То шавад хугари зи тарки бут гарӣ

تا شود خوگر ز ترک بت گری

эй хуши он қавмӣ ки ҷон ӯ тапид

ای خوش آن قومی که جان او تپید

Аз гули худ хешро бози офарид

از گل خود خویش را باز آفرید

Аршёнро субҳи иди он соъатӣ

عرشیان را صبح عید آن ساعتی

Чун шавад бедори чашми миллатӣ »

چون شود بیدار چشم ملتی»

Пери ҳиндии андакии дам дар кашид

پیر هندی اندکی دم در کشید

Боз дар ман дид ва бетобона дид

باز در من دید و بی تابانه دید

Гуфт марги ақл ? гуфтам тарки фикр

گفت مرگ عقل؟ گفتم ترک فکر

Гуфт марги қалб ? гуфтам тарки зикр

گفت مرگ قلب؟ گفتم ترک ذکر

Гуфт тан ? гуфтам ки зод аз гирди раҳ

گفت تن؟ گفتم که زاد از گرد ره

Гуфт ҷон ? гуфтам ки рамзи лоолаҳ

گفت جان؟ گفتم که رمز لااله

Гуфт одам ? гуфтам аз асрор ӯст

گفت آدم؟ گفتم از اسرار اوست

Гуфт олам ? гуфтам ӯ худ рӯбарӯаст

گفت عالم؟ گفتم او خود روبروست

Гуфт ин илму ҳунар ? гуфтам ки пӯст

گفت این علم و هنر؟ گفتم که پوست

Гуфт ҳуҷҷат чист ? гуфтам рӯй дӯст

گفت حجت چیست؟ گفتم روی دوست

Гуфт дайни омён ? гуфтам шунид

گفت دین عامیان؟ گفتم شنید

Гуфт дайни орифон ? гуфтам ки дид

گفت دین عارفان؟ گفتم که دید

Аз каломами лиззат ҷонаш фузуд

از کلامم لذت جانش فزود

Нуктаҳои дил нишин бар ман гушӯд

نکته های دل نشین بر من گشود