Манзилу мақсӯди қуръон дигар аст

منزل و مقصود قرآن دیگر است

Расму ойини мусулмон дигар аст

رسم و آئین مسلمان دیگر است

Дар дил ӯ оташ сӯзанда нест

در دل او آتش سوزنده نیست

Мустафо дар сина ӯ зинда нест

مصطفی در سینه او زنده نیست

Бандаи муъмини зи қуръон бар нахурд

بنده مؤمن ز قرآن بر نخورد

Дар аёғ ӯ на медидам на дард

در ایاغ او نه می دیدم نه درد

Худ тилисми қайсару касрии шикаст

خود طلسم قیصر و کسری شکست

Худ сари тахт мулӯкят нишаст

خود سر تخت ملوکیت نشست

То ниҳоли салтанат қӯт гирифт

تا نهال سلطنت قوت گرفت

Дайн ӯ нақш аз мулӯкят гирифт

دین او نقش از ملوکیت گرفت

Аз мулӯкят нигаҳ гардад дигар

از ملوکیت نگه گردد دگر

Ақлу ҳушу расм ва раҳ гардад дигар

عقل و هوش و رسم و ره گردد دگر

Ту ки тарҳи дайгарии андохтӣ

تو که طرح دیگری انداختی

Дили зи дастур куҳан пардохтӣ

دل ز دستور کهن پرداختی

Ҳамчуи мо исломёни андари ҷаҳон

همچو ما اسلامیان اندر جهان

Қайсарятро шикастии устихон

قیصریت را شکستی استخوان

То бар афрӯзии чароғӣ дар замир

تا بر افروزی چراغی در ضمیر

Ибратӣ аз сари гузашт мо бигир

عبرتی از سر گذشت ما بگیر

Пои худ муҳками гузори андари набард

پای خود محکم گذار اندر نبرد

Гирди ин лоату ҳбли дигари магарад

گرد این لات و هبل دیگر مگرد

Миллатӣ мехоҳад ин дунёии пер

ملتی می خواهد این دنیای پیر

Онкӣ бошад ҳам бшир ва ҳам нзир

آنکه باشد هم بشیر و هم نذیر

Боз май оӣии сӯии ақвоми шарқ

باز می آئی سوی اقوام شرق

Бастаи айёми ту бо айёми шарқ

بسته ایام تو با ایام شرق

Ту бҷони афкандаи ӣии сӯзӣ дигар

تو بجان افکنده ئی سوزی دگر

Дар замири ту шабу рӯзӣ дигар

در ضمیر تو شب و روزی دگر

Куҳна шуд афрангро ойину дайн

کهنه شد افرنگ را آئین و دین

Сӯии он дайри куҳани дигари мубин

سوی آن دیر کهن دیگر مبین

Карда ӣии кори худовандони тамом

کرده ئی کار خداوندان تمام

Бигузар аз лои ҷониби алои хиром

بگذر از لا جانب الا خرام

Дар гузар аз ло агар ҷӯяндаи ӣӣ

در گذر از لا اگر جوینده ئی

То раҳи исботгирӣ зиндаи ӣӣ

تا ره اثبات گیری زنده ئی

эй ки май хоҳии низоми олимӣ

ای که می خواهی نظام عالمی

Ҷустаи ӣӣ ӯро асоси муҳкамӣ ?

جسته ئی او را اساس محکمی؟

Достони куҳнаи шастии боби боб

داستان کهنه شستی باب باب

Фикрро равшан кун азам алкитоб

فکر را روشن کن از ام الکتاب

Бо сияҳи фомони яди Байзо ки дод

با سیه فامان ید بیضا که داد

Муждаи лои қайсару касрӣ ки дод

مژدهٔ لا قیصر و کسری که داد

Дар гузар аз ҷилваҳои ранги ранг

در گذر از جلوه های رنگ رنگ

Хешро дарёб аз тарки фаранг

خویش را دریاب از ترک فرنگ

Гар зи макр ғарбён бошӣ хабир

گر ز مکر غربیان باشی خبیر

Рӯбаҳӣ бигзору ширии пешаи гир

روبهی بگذار و شیری پیشه گیر

Чист рӯбоҳии талоши созу барг

چیست روباهی تلاش ساز و برگ

Шер мавло ҷӯяд озодӣу марг

شیر مولا جوید آزادی و مرگ

Ҷуз ба қуръони зиғмӣ рӯбоҳӣ аст

جز به قرآن ضیغمی روباهی است

Фақри қуръони асл шоҳаншоҳӣ аст

فقر قرآن اصل شاهنشاهی است

Фақри қуръони ихтилоти зикру фикр

فقر قرآن اختلاط ذکر و فکر

Фикрро комил надидам ҷуз ба зикр

فکر را کامل ندیدم جز به ذکر

Зикри завқу шавқро додани адаб

ذکر ذوق و شوق را دادن ادب

Кор ҷонаст ин , кори кому лаб

کار جان است این ، کار کام و لب

Хезад аз ваии шуълаҳои синаи сӯз

خیزد از وی شعله های سینه سوز

Бо мизоҷ ту намесозад ҳануз

با مزاج تو نمی سازد هنوز

эй шаҳиди шоҳиди раънои фикр

ای شهید شاهد رعنای فکر

Бо ту гӯям аз таҷаллиҳои фикр

با تو گویم از تجلی های فکر

Чист қуръон ? хоҷаро пайғоми марг

چیست قرآن؟ خواجه را پیغام مرگ

Дастгири банда бесозу барг

دستگیر بندهٔ بی ساز و برگ

Ҳеҷ хайр аз мардаки зркши мҷу ,

هیچ خیر از مردک زرکش مجو،

« лни тнолўои албр ҳатто тнФқўо »

«لن تنالوا البر حتی تنفقوا»

Аз рибои охир чаҳ мезояд Фтн

از ربا آخر چه می زاید فتن

Каш надонад лиззати қарзи ҳасан

کش نداند لذت قرض حسن

Аз рибои ҷони тираи дил чун хишту санг

از ربا جان تیره دل چون خشت و سنگ

Одамии даранда бедандону чанг

آدمی درنده بی دندان و چنگ

Ризқи худро аз замин бурдан равост

رزق خود را از زمین بردن رواست

Ин матоъи банда ва малик худост

این متاع بنده و ملک خداست

Бандаи муъмини амин , ҳақ молик аст

بندهٔ مؤمن امین ، حق مالک است

Ғайри ҳақ ҳар шайъ ки бинӣ ҳолк аст

غیر حق هر شی که بینی هالک است

Рояти ҳақ аз мулӯк омад нигун

رایت حق از ملوک آمد نگون

Қарияҳо аз дахли шани хору забун

قریه ها از دخل شان خوار و زبون

Обу нони мост аз як моида

آب و نان ماست از یک مائده

Дӯдаи одам « кнФси воҳида »

دودهٔ آدم «کنفس واحده»

Нақши қуръон то дарин олам нишаст

نقش قرآن تا درین عالم نشست

Нақшҳои коҳину попои шикаст

نقشهای کاهن و پاپا شکست

Фош гӯям ончӣ дар дил мзмр аст

فاش گویم آنچه در دل مضمر است

Ин китобӣ нест чизе дигар аст

این کتابی نیست چیزی دیگر است

Чун бҷон дар рафт ҷон дигар шавад

چون بجان در رفت جان دیگر شود

Ҷон чу дигар шуд ҷаҳон дигар шавад

جان چو دیگر شد جهان دیگر شود

Мисли ҳақи пинҳон ва ҳам пайдост ин

مثل حق پنهان و هم پیداست این

Зиндау поянда ва гуёст ин

زنده و پاینده و گویاست این

Андрўи тақдирҳои ғарбу шарқ

اندرو تقدیر های غرب و شرق

Суръати андеша пайдо кун чу барқ

سرعت اندیشه پیدا کن چو برق

Бо мусулмон гуфт ҷон бар кафи буна

با مسلمان گفت جان بر کف بنه

Ҳар чаҳ аз ҳоҷати фузун дорӣ бидиҳ

هر چه از حاجت فزون داری بده

Офаридии шаръу ойинӣ дигар

آفریدی شرع و آئینی دگر

Андакӣ бо нури қуръонаши нигар

اندکی با نور قرآنش نگر

Аз Баму зери ҳаёти огаҳи шӯй

از بم و زیر حیات آگه شوی

Ҳам зи тақдири ҳаёти огаҳи шӯй

هم ز تقدیر حیات آگه شوی

Маҳфили мо бе май ва бесоқӣ аст

محفل ما بی می و بی ساقی است

Сози қуръонро навоҳо боқӣ аст

ساز قرآن را نواها باقی است

Захмаи мо беасар уфтад агар

زخمهٔ ما بی اثر افتد اگر

Осмон дорад ҳазорон захмаи вар

آسمان دارد هزاران زخمه ور

Зикри ҳақ аз аматон омад ғанӣ

ذکر حق از امتان آمد غنی

Аз замон ва аз макон омад ғанӣ

از زمان و از مکان آمد غنی

Зикри ҳақ аз зикр ҳар зокир ҷудост

ذکر حق از ذکر هر ذاکر جداست

Эҳтиёҷи рӯму шом ӯро куҷост

احتیاج روم و شام او را کجاست

Ҳақ агар аз пеш мо бардорадаш

حق اگر از پیش ما برداردش

Пеши қавмии дайгарии бигузорадаш

پیش قومی دیگری بگذاردش

Аз мусулмон дидаам тақлиду занн

از مسلمان دیده ام تقلید و ظن

Ҳар замон ҷонам билразад дар бадан

هر زمان جانم بلرزد در بدن

Тарсам аз рӯзӣ ки маҳрӯмаш кунанд

ترسم از روزی که محرومش کنند

Оташи худ бар дил дигар зананд

آتش خود بر دل دیگر زنند

Пери рӯмии он саропои ҷазбу дард

پیر رومی آن سراپا جذب و درد

Ин сухан донам ки бо ҷонаш чаҳ кард

این سخن دانم که با جانش چه کرد

Аз даруни оҳии ҷигар дузӣ кашид

از درون آهی جگر دوزی کشید

Ашк ӯ рангинтар аз хӯни шаҳид

اشک او رنگین تر از خون شهید

Онкии тираши ҷузи дил мардон насуфт

آنکه تیرش جز دل مردان نسفت

Сӯии афғонӣ нигоҳӣ кард ва гуфт

سوی افغانی نگاهی کرد و گفت

« дили бхўн мисли шафақ бояд задан

«دل بخون مثل شفق باید زدن

Даст дар фитроки ҳақ бояд задан

دست در فتراک حق باید زدن

Ҷони з умедаст чун ҷўӣии равон

جان ز امید است چون جوئی روان

Тарк умедаст марги ҷовдон »

ترک امید است مرگ جاودان»

Боз дар ман дид ва гуфт эй зинда равад

باز در من دید و گفت ای زنده رود

Бо ду байтии оташи афкан дар вуҷӯд

با دو بیتی آتش افکن در وجود

Ноқаи мо хастау маҳмили гарон

ناقهٔ ما خسته و محمل گران

Талхтар бояд навой сорибон

تلخ تر باید نوای ساربان

Имтиҳони поки мардон аз балост

امتحان پاک مردان از بلاست

Ташнагонро ташнатар кардан равост

تشنگان را تشنه تر کردن رواست

Дар гузар мисл кулем аз равад нил

در گذر مثل کلیم از رود نیل

Сӯии оташи гоми зан мисли халил

سوی آتش گام زن مثل خلیل

Нағмаи мардӣ ки дорад буии дӯст

نغمهٔ مردی که دارد بوی دوست

Миллатиро мебарад то кӯии дӯст »

ملتی را میبرد تا کوی دوست»