Дар миёни моу нури офтоб
در میان ما و نور آفتاب
Аз фазои ту бтўи чандини ҳиҷоб
از فضای تو بتو چندین حجاب
Пеши мо сад пардаро овехтанд
پیش ما صد پرده را آویختند
Ҷилваҳои оташинро бехтанад
جلوه های آتشین را بیختند
То з кам сӯзӣ шавад дили сӯз тар
تا ز کم سوزی شود دل سوز تر
Созгор ояд бшоху барг ва бар
سازگار آید بشاخ و برگ و بر
Аз таб ӯ дар урӯқи лолаи хӯн
از تب او در عروق لاله خون
Оби ҷӯ аз рақс ӯ симоби гаван
آب جو از رقص او سیماب گون
Ҳамчунон аз хоки хезади ҷони пок
همچنان از خاک خیزد جان پاک
Сӯй бе сўӣии гурезади ҷони пок
سوی بی سوئی گریزد جان پاک
Дар раҳ ӯ маргу ҳашару нашру марг
در ره او مرگ و حشر و نشر و مرگ
Ҷузи таб ва тобӣ надорад созу барг
جز تب و تابی ندارد ساز و برگ
Дар Фзоӣии сад сипеҳри нилгун
در فضائی صد سپهر نیلگون
Ғӯтаи пиҳами хӯрда боз ояд бурун
غوطه پیهم خورده باز آید برون
Худ ҳарими хешу иброҳӣми хеш
خود حریم خویش و ابراهیم خویش
Чун забеҳи аллоҳ дар таслими хеш
چون ذبیح الله در تسلیم خویش
Пеш ӯ на осмон на хайбар аст
پیش او نه آسمان نه خیبر است
Зарбат ӯ аз мақом ҳайдар аст
ضربت او از مقام حیدر است
Ин ситези дмбдм покаш кунад
این ستیز دمبدم پاکش کند
Муҳкаму сайёр ва чолокаш кунад
محکم و سیار و چالاکش کند
намекунад парвоз дар паҳнои нур
می کند پرواز در پهنای نور
Мхлбши гӣрандаи ҷбрилу ҳур
مخلبش گیرندهٔ جبریل و حور
Тоз « мо зоғи албср » гирад насиб
تاز «ما زاغ البصر» گیرد نصیب
Бар мақом « абда » гардад рақиб
بر مقام «عبده» گردد رقیب
Аз мақоми худ нмидонм куҷост
از مقام خود نمیدانم کجاست
Ин қадар донам ки аз ёрон ҷудост
این قدر دانم که از یاران جداست
Андарунами ҷанг бехайлу сипаҳ
اندرونم جنگ بی خیل و سپه
Бинад онкўи ҳамчу ман дорад нигаҳ
بیند آنکو همچو من دارد نگه
Бихбри мардони зи разми куфру дайн
بیخبر مردان ز رزم کفر و دین
Ҷони ман танҳо чу зини алъобдин
جان من تنها چو زین العابدین
Аз мақому роҳи кас огоҳ нест
از مقام و راه کس آگاه نیست
Ҷуз навой ман чароғ роҳ нест
جز نوای من چراغ راه نیست
Ғарқи дарёи тифлаку бурноу пер
غرق دریا طفلک و برنا و پیر
Ҷони бсоҳли бардаи як марди фақир
جان بساحل برده یک مرد فقیر
Бар кашидам пардаҳои ин всоқ
بر کشیدم پرده های این وثاق
Тарсам аз васл ва бинолам аз фироқ
ترسم از وصل و بنالم از فراق
Васл ар поён шавқаст алҳзр
وصل ار پایان شوق است الحذر
эй хунаки оҳу фиғон бе асар
ای خنک آه و فغان بی اثر
Роҳрав аз ҷода кам гирад суроғ
راهرو از جاده کم گیرد سراغ
Гар бҷонш созгор ояд фироқ
گر بجانش سازگار آید فراغ
Он дилӣ дорам ки аз завқи назар
آن دلی دارم که از ذوق نظر
Ҳар замон хоҳад ҷаҳонии тоза тар
هر زمان خواهد جهانی تازه تر
Рӯмӣ аз аҳволи ҷони ман хабир
رومی از احوال جان من خبیر
Гуфт « май хоҳӣ дигар олам бигир !
گفت «می خواهی دگر عالم بگیر!
Ишқи шотир , мо бадасташ муҳра ем
عشق شاطر ، ما بدستش مهره ایم
Пеш бингар дар савод Зуҳраем »
پیش بنگر در سواد زهره ایم»
Олимӣ аз обу хок ӯро қавом
عالمی از آب و خاک او را قوام
Чун ҳарами андари ғилофи машки фом
چون حرم اندر غلاف مشک فام
Бо нигоҳи пардаи сӯзу парда дар
با نگاه پرده سوز و پرده در
Аз даруни меғу моғ ӯ гузар
از درون میغ و ماغ او گذر
Андрўи бинии худоёни куҳан
اندرو بینی خدایان کهن
намешиносам ман ҳамаро тани бетон
می شناسم من همه را تن بتن
Бълу Мардуху иъўқу нсрўФср
بعل و مردوخ و یعوق و نسروفسر
Роми хну лоат ва маноту ъсрўғср
رم خن و لات و منات و عسروغسر
Бар қиёми хеш май оради далел
بر قیام خویش می آرد دلیل
Аз мизоҷи ин замон бехалил »
از مزاج این زمان بی خلیل»