Он ҳавои тунд ва он шбгўни саҳоб
آن هوای تند و آن شبگون سحاب
Барқи андари зулматаш гум карда тоб
برق اندر ظلمتش گم کرده تاب
Қулзумии андари ҳавои овехта
قلزمی اندر هوا آویخته
Чоки домону гуҳар кам рехта
چاک دامان و گهر کم ریخته
Соҳилаши нопиду мавҷаши гарми хез
ساحلش ناپید و موجش گرم خیز
Гарми хез ва бо ҳавоҳо кам ситез
گرم خیز و با هواها کم ستیز
Рӯмӣ ва ман андари он дарёии қӣр
رومی و من اندر آن دریای قیر
Чун хаёли андари шабистони замир
چون خیال اندر شبستان ضمیر
ӯ сафарҳо дида ва ман нави сафар
او سفر ها دیده و من نو سفر
Дар ду чашмам носабур омад назар
در دو چشمم ناصبور آمد نظر
Ҳар замон гуфтам нигоҳами норсост
هر زمان گفتم نگاهم نارساست
Он дигар олам намебайнам куҷост
آن دگر عالم نمی بینم کجاست
То нишон кӯҳсор омад падед
تا نشان کوهسار آمد پدید
Ҷӯйбор ва марғзор омад падед
جویبار و مرغزار آمد پدید
Кӯҳу саҳрои сад баҳори андари канор
کوه و صحرا صد بهار اندر کنار
Мшкбор омад насим аз кӯҳсор
مشکبار آمد نسیم از کوهسار
Нағмаҳои тоирони ҳам нафас
نغمه های طایران هم نفس
Чашмаи зору сабзаҳои ним рас
چشمه زار و سبزه های نیم رس
Тани зи файзи он ҳавои поянда тар
تن ز فیض آن هوا پاینده تر
Ҷони поки андари бадани бинанда тар
جان پاک اندر بدن بیننده تر
Аз сар ки пора ӣӣ кардам назар
از سر که پاره ئی کردم نظر
Хуррами он кӯҳу камари он дашт ва дар
خرم آن کوه و کمر آن دشت و در
Водии хуш бенишеб ва бе фароз
وادی خوش بی نشیب و بی فراز
Оби Хизри оради бхок ӯ ниёз
آب خضر آرد بخاک او نیاز
Андарин водии худоёни куҳан
اندرین وادی خدایان کهن
Он худои Миср ва ин раби алимн
آن خدای مصر و این رب الیمن
Он зи арбоби араби ин аз Ироқ
آن ز ارباب عرب این از عراق
Ин илоҳи алўсл ва он раби алФроқ
این اله الوصل و آن رب الفراق
Ин зи насли меҳру домоди қамар
این ز نسل مهر و داماد قمر
Он ба завҷ муштарӣ дорад назар
آن به زوج مشتری دارد نظر
Он яке дар даст ӯ теғи ду рӯ
آن یکی در دست او تیغ دو رو
Ваон дигар печидаи Марӣ дар гулӯ
وان دگر پیچیده ماری در گلو
Ҳар яке тарснда аз зикри ҷамил
هر یکی ترسنده از ذکر جمیل
Ҳар яке озурда аз зарби халил
هر یکی آزرده از ضرب خلیل
Гуфт Мардухи одам аз яздон гурехт
گفت مردوخ آدم از یزدان گریخت
Аз килисоу ҳарам нолон гурехт
از کلیسا و حرم نالان گریخت
То биафзояд ба идроку назар
تا بیفزاید به ادراک و نظر
Сӯии аҳди рафта боз ояд нигар
سوی عهد رفته باز آید نگر
Май баради лиззати зи осори куҳан
می برد لذت ز آثار کهن
Аз таҷаллиҳои мо дорад сухан
از تجلی های ما دارد سخن
Рӯзгори афсонаи дигари кушод
روزگار افسانهٔ دیگر گشاد
Май вазад зон хокдони боди мурод
می وزد زان خاکدان باد مراد
Бъл аз фарти тараб хуш месурӯд
بعل از فرط طرب خوش میسرود
Бар худоёни розҳои мо гушӯд
بر خدایان رازهای ما گشود