Барқ битобонаҳ Рахшед андари об
برق بیتابانه رخشید اندر آب
Мавҷҳо болид ва ғалатед андари об
موجها بالید و غلطید اندر آب
Буии хуш аз гулшан ҷинат расед
بوی خوش از گلشن جنت رسید
Рӯҳи он дарвеш Миср омад падед
روح آن درویش مصر آمد پدید
Дар садаф аз сӯз ӯ гавҳар гудохт
در صدف از سوز او گوهر گداخت
Санги андари сина кшнр гудохт
سنگ اندر سینه کشنر گداخت
Гуфт « эй кшнр агар дории назар
گفت «ای کشنر اگر داری نظر
Интиқоми хоки дарвешии нигар
انتقام خاک درویشی نگر
Осмони хоки турои гӯрии надод
آسمان خاک ترا گوری نداد
Марқадии ҷуз дар ӣам шурии надод
مرقدی جز در یم شوری نداد
Бози ҳарфи андари гулӯӣ ӯ шикаст
باز حرف اندر گلوی او شکست
Аз лабаши оҳии ҷигар тобӣ гусаст »
از لبش آهی جگر تابی گسست»
Гуфт « эй рӯҳи араби бедори шӯ
گفت «ای روح عرب بیدار شو
Чун ниёкони холиқи аъсори шӯ
چون نیاکان خالق اعصار شو
эй фуод эй файсал эй ибни Сауд
ای فواد ای فیصل ای ابن سعود
То куҷо бар хеш печидан чу дӯд
تا کجا بر خویش پیچیدن چو دود
Зинда кун дар синаи он сӯзӣ ки рафт
زنده کن در سینه آن سوزی که رفت
Дар ҷаҳони бозовар он рӯзӣ ки рафт
در جهان باز آور آن روزی که رفت
Хоки бтҳои холидии дигари бзоӣ
خاک بطحا خالدی دیگر بزای
Нағмаи тавҳидро дигари сарой
نغمه توحید را دیگر سرای
эй нахайл дашти ту боланда тар
ای نخیل دشت تو بالنده تر
Бар нахезад аз ту форуқӣ дигар
بر نخیزد از تو فاروقی دگر
эй ҷаҳони муъминони машки фом
ای جهان مؤمنان مشک فام
Аз ту меояд марои буии давом
از تو می آید مرا بوی دوام
Зиндагонӣ то куҷо бе завқи сайр
زندگانی تا کجا بی ذوق سیر
То куҷои тақдири ту дар дасти ғайр
تا کجا تقدیر تو در دست غیر
Бар мақоми худ нёӣӣ то ба кӣ
بر مقام خود نیائی تا به کی
Устихонам дар имӣ нолад чу не
استخوانم در یمی نالد چو نی
Аз балои тарсии ҳадис Мустафо аст
از بلا ترسی حدیث مصطفی است
« мардро рӯзи бало рӯз сафост »
«مرد را روز بلا روز صفاست»
Сорибони ёрон ба Ясриби мо ба наҷад
ساربان یاران به یثرب ما به نجد
Он ҳаддии кӯи ноқаро оради бўҷд
آن حدی کو ناقه را آرد بوجد
Абр борид аз заминҳо сабза раст
ابر بارید از زمین ها سبزه رست
намешавад шояд ки пои ноқаи суст
می شود شاید که پای ناقه سست
Ҷонам аз дарди ҷдоӣӣ дар нафир
جانم از درد جدائی در نفیر
Он раҳеи кӯи сабза кам дорад бигир
آن رهی کو سبزه کم دارد بگیر
Ноқаи масти сабза ва ман масти дӯст
ناقه مست سبزه و من مست دوست
ӯ бадасти тест ва ман дар дасти дӯст
او بدست تست و من در دست دوست
Обро карданд бар саҳрои сиблат
آب را کردند بر صحرا سبیل
Бар ҷабалҳо шаста авроқ нахайл
بر جبل ها شسته اوراق نخیل
Он ду оҳӯ дар қафои икдгр
آن دو آهو در قفای یکدگر
Аз фарози тел фурӯд ояд нигар
از فراز تل فرود آید نگر
Як дами об аз чашма саҳро хӯрд
یک دم آب از چشمهٔ صحرا خورد
Бози сӯии роҳ паймо бингарад
باز سوی راه پیما بنگرد
Реги дашт аз нами мисоли парниён
ریگ دشت از نم مثال پرنیان
Ҷода бар уштур намеояд гарон
جاده بر اشتر نمی آید گران
Ҳалқаи ҳалқа чун пари тиҳуи ғмом
حلقه حلقه چون پر تیهو غمام
Тарсам аз борон ки даврем аз мақом
ترسم از باران که دوریم از مقام
Сорибони ёрон ба Ясриби мо ба наҷад
ساربان یاران به یثرب ما به نجد
Он ҳаддии кӯи ноқаро оради бўҷд »
آن حدی کو ناقه را آرد بوجد»