Пери мардии риш ӯ монанди барф

پیر مردی ریش او مانند برف

Солҳо дар илм ва ҳикмат карда сарф

سالها در علم و حکمت کرده صرف

Тези байн монанди доноёни ғарб

تیز بین مانند دانایان غرب

Кисваташ чун пери тарсоёни ғарб

کسوتش چون پیر ترسایان غرب

Дайри солу қоматаши боло чу сарв

دیر سال و قامتش بالا چو سرو

Талъаташи тобанда чун таркони Марв

طلعتش تابنده چون ترکان مرو

Ошнои расму роҳ ҳар тариқ

آشنای رسم و راه هر طریق

Ошкор аз чашм ӯ фикри амиқ

آشکار از چشم او فکر عمیق

Одамиро дид ва чун гул бар шкФт

آدمی را دید و چون گل بر شکفت

Дар забони тӯсӣ ва хайём гуфт

در زبان طوسی و خیام گفت

« пайкари гули он асир чанд ва чун

«پیکر گل آن اسیر چند و چون

Аз мақоми таҳт ва фавқ омад бурун

از مقام تحت و فوق آمد برون

Хокро парвоз бетайёра дод

خاک را پرواز بی طیاره داد

Собитонро ҷавҳар сайёра дод »

ثابتان را جوهر سیاره داد»

Нутқу идрокаши равон чун оби ҷӯ

نطق و ادراکش روان چون آب جو

Маҳв ҳайрат будам аз гуфтор ӯ

محو حیرت بودم از گفتار او

Ин ҳама хобаст ё афсунгарӣ

این همه خوابست یا افسونگری

Бар лаби миррӣхёни ҳарфи дарӣ

بر لب مریخیان حرف دری

Гуфт « буд андари замони Мустафо

گفت «بود اندر زمان مصطفی

Мардӣ аз миррӣхён бо сафо

مردی از مریخیان با صفا

Бар ҷаҳони чашми ҷаҳони байнро кушод

بر جهان چشم جهان بین را گشاد

Дил ба сайри хиттаи одами ниҳод

دل به سیر خطه آدم نهاد

Пар гушӯд андари фазоҳои вуҷӯд

پر گشود اندر فضا های وجود

То ба саҳроӣ ҳиҷоз омад фурӯд

تا به صحرای حجاز آمد فرود

Ончӣ дид аз машриқ ва мағриб навишт

آنچه دید از مشرق و مغرب نوشت

Нақш ӯ рангинтар аз боғи биҳишт

نقش او رنگین تر از باغ بهشت

Бӯдаам ман ҳам ба Эрону фаранг

بوده ام من هم به ایران و فرنگ

Гаштаам дар малики нил ва равад гунг

گشته ام در ملک نیل و رود گنگ

Дидаам амрик ва ҳам жопўну чин

دیده ام امریک و هم ژاپون و چین

Баҳри таҳқиқи фулуззоти замин

بهر تحقیق فلزات زمین

Аз шабу рӯз замин дорам хабар

از شب و روز زمین دارم خبر

Кардаам андар бару баҳраши сафар

کرده ام اندر بر و بحرش سفر

Пеши мо ҳангомаҳои одам аст

پیش ما هنگامه های آدم است

Гарчи ӯ аз кори мо номаҳрамаст »

گرچه او از کار ما نامحرم است»

Ман зи афлоками рафиқи ман зи хок

من ز افلاکم رفیق من ز خاک

Сари хушу нои хӯрда аз рагҳои ток

سر خوش و نا خورده از رگهای تاک

Мард бепарвоу номаш зинда равад

مرد بی پروا و نامش زنده رود

Мастӣ ӯ аз тамошои вуҷӯд

مستی او از تماشای وجود

Мо ки дар шаҳр шумо афтод ем

ما که در شهر شما افتاد ایم

Дар ҷаҳон ва аз ҷаҳон озода ем

در جهان و از جهان آزاده ایم

Дар талоши ҷилваҳои нави бнў

در تلاش جلوه های نو بنو

Як замони моро рафиқи роҳи шӯ

یک زمان ما را رفیق راه شو

Ин нўоҳи мрғдини брхёст

این نواح مرغدین برخیاست

Бар хёи номи абўолобои мост

بر خیا نام ابوآلابای ماست

Фирзи марз , он омири кирдори зишт

فرز مرز ، آن آمر کردار زشت

Рафт пеши брхёи андари биҳишт

رفت پیش برخیا اندر بهشت

Гуфт « ту ӣнҷои чисони осӯдаи ӣӣ

گفت «تو اینجا چسان آسوده ئی

Умрҳо маҳкӯм яздон бӯда ӣӣ

عمرها محکوم یزدان بوده ئی

Аз мақоми ту накӯтар олимӣ аст

از مقام تو نکوتر عالمی است

Пеш ӯ ҷинати баҳор икдмӣ аст

پیش او جنت بهار یکدمی است

Он ҷаҳон аз ҳар ҷаҳон болотар аст

آن جهان از هر جهان بالاتر است

Он ҷаҳон аз ломакон болотар аст

آن جهان از لامکان بالاتر است

Нест яздонро аз он олами хабар

نیست یزدان را از آن عالم خبر

Ман надидам олимии озод тар

من ندیدم عالمی آزاد تر

Неи хдоӣӣ дар низом ӯ дахил

نی خدائی در نظام او دخیل

Неи китобу неи расӯлу Ҷабраил

نی کتاب و نی رسول و جبرئیل

Неи тавофӣ , неи суҷудии андрў

نی طوافی ، نی سجودی اندرو

Неи дъоӣии неи дурудии андрў »

نی دعائی نی درودی اندرو»

Брхё гуфт « эй фусуни пардози хез ,

برخیا گفت« ای فسون پرداز خیز،

Нақши худро андари он олам бирез »

نقش خود را اندر آن عالم بریز»

То абўолобои фиреб ӯ нахурд

تا ابوآلابا فریب او نخورد

Ҳақи ҷаҳонии дайгарӣ бо мо супурд

حق جهانی دیگری با ما سپرد

Андарин малик худо додӣ гузар

اندرین ملک خدا دادی گذر

Мрғдину расму ойинаши нигар

مرغدین و رسم و آئینش نگر