Ман фидои ин дили девона Эй
من فدای این دل دیوانهای
Ҳар замон бахшад дигар вайрона Эй
هر زمان بخشد دگر ویرانهای
Чун бигирам манзилӣ гуяд ки хез
چون بگیرم منزلی گوید که خیز
Марди худ раси баҳрро донад қФиз
مرد خود رس بحر را داند قفیز
Зонка оёти худо ло интиҳост
زانکه آیات خدا لا انتهاست
эй мусофири ҷодаро поён куҷост
ای مسافر جاده را پایان کجاست
Кори ҳикмат дидан ва фарсудан аст
کار حکمت دیدن و فرسودن است
Кори ирфон дидан ва афзудан аст
کار عرفان دیدن و افزودن است
Он бисанҷад дар тарозуии ҳунар
آن بسنجد در ترازوی هنر
Ин бисанҷад дар тарозуии назар
این بسنجد در ترازوی نظر
Он бадаст оварад обу хок ро
آن بدست آورد آب و خاک را
Ин бадаст оварад ҷони пок ро
این بدست آورد جان پاک را
Он нигаҳро бар таҷаллӣ ме занад
آن نگه را بر تجلی می زند
Ин таҷаллиро бахуд гум ме кунад
این تجلی را بخود گم می کند
Дар талоши ҷилваҳои пай ба пай
در تلاش جلوه های پی به پی
Тай кунам афлок ва май нолам чу не
طی کنم افلاک و می نالم چو نی
Ин ҳама аз файзи мардии поки зод
این همه از فیض مردی پاک زاد
Онкии сӯз ӯ бҷон ман фитод
آنکه سوز او بجان من فتاد
Корвони ин ду бинои вуҷӯд
کاروان این دو بینای وجود
Бар канор муштарӣ омад фурӯд
بر کنار مشتری آمد فرود
Он ҷаҳони он хокдонии нотамом
آن جهان آن خاکدانی ناتمام
Дар тавоф ӯ қамарҳо тези гом
در طواف او قمر ها تیز گام
Холӣ аз май шишаи токаш ҳануз
خالی از می شیشه تاکش هنوز
Орзӯи норуста аз хокаш ҳануз
آرزو نارسته از خاکش هنوز
Ним шаб аз тоби моҳони ним рӯз
نیم شب از تاب ماهان نیم روز
Не баравадат дар ҳавоӣ ӯ на сӯз
نی برودت در هوای او نه سوز
Ман чу сӯй осмон кардам назар
من چو سوی آسمان کردم نظر
Кавкабаш дидам бахуди наздик тар
کوکبش دیدم بخود نزدیک تر
Ҳайбати назора аз ҳушами рабӯд
هیبت نظاره از هوشم ربود
Шуд дигаргун назду давру дайру зуд
شد دگرگون نزد و دور و دیر و زود
Пеш худ дидам се рӯҳи покбоз
پیش خود دیدم سه روح پاکباز
Оташи андари синаи шани гетии гудоз
آتش اندر سینه شان گیتی گداز
Дар барашон ҳалаҳои лолаи гаван
در برشان حله های لاله گون
Чеҳраҳо рухшанда аз сӯзи дарун
چهره ها رخشنده از سوز درون
Дар табу тобии зи ҳангоми аласт
در تب و تابی ز هنگام الست
Аз шароби нағмаҳои хеши маст
از شراب نغمه های خویش مست
Гуфт рӯмӣ « ин қадар аз худ Марв
گفت رومی «این قدر از خود مرو
Аз дами оташи навоёни зиндаи шӯ
از دم آتش نوایان زنده شو
Шавқ бе парвои ндидстӣ , нигар
شوق بی پروا ندیدستی ، نگر
Зӯри ин саҳбои ндидстӣ , нигар
زور این صهبا ندیدستی ، نگر
Ғолибу ҳаллоҷу хотуни аҷам
غالب و حلاج و خاتون عجم
Шӯрҳо афканда дар ҷони ҳарам
شورها افکنده در جان حرم
Ин навоҳо рӯҳро бахшад сабот
این نواها روح را بخشد ثبات
Гармӣ ӯ аз даруни коинот »
گرمی او از درون کائنات»