Суҳбати равшандилони як дам , ду дам
صحبت روشندلان یک دم ، دو دم
Он ду дами сармоя буду адам
آن دو دم سرمایهٔ بود و عدم
Ишқро шӯрида тар карду гузашт
عشق را شوریده تر کرد و گذشت
Ақлро соҳиб назар карду гузашт
عقل را صاحب نظر کرد و گذشت
Чашм бар барбастам ки бо худ дорамаш
چشم بر بربستم که با خود دارمش
Аз мақоми дида дар дили ормаш
از مقام دیده در دل آرمش
Ногаҳон дидам ҷаҳон торик шуд
ناگهان دیدم جهان تاریک شد
Аз макон то ломакон торик шуд
از مکان تا لامکان تاریک شد
Андари он шаби шуъла ӣӣ омад падед
اندر آن شب شعله ئی آمد پدید
Аз дарунаши пери мардӣ бар ҷаҳид
از درونش پیر مردی بر جهید
Як қабои серумаи ӣии андари буриш
یک قبای سرمه ئی اندر برش
Ғарқи андари дӯди печони пайкараш
غرق اندر دود پیچان پیکرش
Гуфт рӯмии хоҷаи аҳли фироқ
گفت رومی خواجهٔ اهل فراق
Он саропои сӯз ва он хунини аёқ
آن سراپا سوز و آن خونین ایاق
Куҳна кам хандаи андаки сухан
کهنهٔ کم خندهٔ اندک سخن
Чашм ӯ бинандаи ҷон дар бадан
چشم او بینندهٔ جان در بدن
Ринду муллоу ҳакиму хирқаи пӯш
رند و ملا و حکیم و خرقه پوش
Дар амал чун зоҳидӣ сахт кӯш
در عمل چون زاهدان سخت کوش
Фитраташи бегонаи завқи висол
فطرتش بیگانه ذوق وصال
Зуҳд ӯ тарки ҷамоли лоизол۔
زهد او ترک جمال لایزال۔
То гусастан аз ҷамол осон набӯд
تا گسستن از جمال آسان نبود
Кори пеши афканд аз тарки суҷуд
کار پیش افکند از ترک سجود
Андакӣ дар воридот ӯ нигар
اندکی در واردات او نگر
Мушкилот ӯ сабот ӯ нигар
مشکلات او ثبات او نگر
Ғарқи андари разми хайру шар ҳануз
غرق اندر رزم خیر و شر هنوز
Сад паямбари дидау кофар ҳануз
صد پیمبر دیده و کافر هنوز
Ҷонами андари тани зи сӯз ӯ тапид
جانم اندر تن ز سوز او تپید
Бар лабаши оҳӣ ғам олудӣ расед
بر لبش آهی غم آلودی رسید
Гуфту чашми ним во бар ман гушӯд
گفت و چشم نیم وا بر من گشود
« дар амали ҷузи мо ки бар хурдор буд
«در عمل جز ما که بر خوردار بود
Ончунон бар корҳо печида ам
آنچنان بر کار ها پیچیده ام
Фурсати одинаро кам дида ам
فرصت آدینه را کم دیده ام
Неи марои аФрштаҳи ӣии неи чокарӣ
نی مرا افرشته ئی نی چاکری
Ваҳии ман бе миннати пайғамбарӣ
وحی من بی منت پیغمبری
Неи ҳадису не китоб оварда ам
نی حدیث و نی کتاب آورده ام
Ҷони ширин аз фақиҳон барда ам
جان شیرین از فقیهان برده ام
Риштаи дайн чун фақиҳон кас нарашт
رشتهٔ دین چون فقیهان کس نرشت
Каъбаро карданд охири хишти хишт
کعبه را کردند آخر خشت خشت
Кеши моро инчунин таъсӣс нест
کیش ما را اینچنین تأسیس نیست
Фирқаи андари мазҳаб Иблис нест
فرقه اندر مذهب ابلیس نیست
Дар гузаштам аз суҷуд эй бихбр
در گذشتم از سجود ای بیخبر
Соз кардам арғунуни хайру шар
ساز کردم ارغنون خیر و شر
Аз вуҷӯди ҳақи марои мункири мгир
از وجود حق مرا منکر مگیر
Дида бар ботини гшои зоҳири мгир
دیده بر باطن گشا ظاهر مگیر
Гар бигӯям нест ин аз аблаҳӣ аст
گر بگویم نیست این از ابلهی است
Зонка баъд аз дид натавон гуфт нест
زانکه بعد از دید نتوان گفت نیست
Ман « балӣ » дар парда « ло » гуфта ам
من «بلی» در پردهٔ «لا» گفته ام
Гуфта ман хуштар аз но гуфта ам
گفتهٔ من خوشتر از نا گفته ام
То насиб аз дарди одами доштам
تا نصیب از درد آدم داشتم
Қаҳри ёр аз баҳр ӯ нагузоштам
قهر یار از بهر او نگذاشتم
Шуълаҳо аз киштзор ман дамид
شعله ها از کشتزار من دمید
ӯ зи маҷбӯрӣ ба Мухторӣ расед
او ز مجبوری به مختاری رسید
Зиштии худро намудем ошкор
زشتی خود را نمودم آشکار
Бо ту додам завқи тарку ихтиёр
با تو دادم ذوق ترک و اختیار
Ту наҷотии даҳ маро аз нори ман
تو نجاتی ده مرا از نار من
Во кун эй одами гиреҳ аз кори ман
وا کن ای آدم گره از کار من
Аикаҳи андари банди ман афтодаи ӣӣ
ایکه اندر بند من افتاده ئی
Рухсати исён ба шайтон дода ӣӣ
رخصت عصیان به شیطان داده ئی
Дар ҷаҳон бо ҳиммати мардонаи зӣ
در جهان با همت مردانه زی
Ғмгсори ман зи ман бегонаи зӣ
غمگسار من ز من بیگانه زی
Бениёз аз нешу нӯши ман гузар
بی نیاز از نیش و نوش من گذر
То нагардад номаам торик тар
تا نگردد نامه ام تاریک تر
Дар ҷаҳони сайёд бо нхчирҳост
در جهان صیاد با نخچیرهاست
То ту нахчирӣ ба кешами тир ҳост
تا تو نخچیری به کیشم تیر هاست
Соҳиби парвозро афтод нест
صاحب پرواز را افتاد نیست
Сайд агар зирак шавад сайёд нест »
صید اگر زیرک شود صیاد نیست»
Гуфтамаш « бигузар зи ойини фироқ
گفتمش «بگذر ز آئین فراق
Абғзи алошёءи ъндии алтлоқ »
ابغض الاشیاء عندی الطلاق»
Гуфт « сози зиндагӣ , сӯзи фироқ
گفت «ساز زندگی ، سوز فراق
эй хушо сари мастии рӯзи фироқ
ای خوشا سر مستی روز فراق
Бар лабам аз васл меноед сухан
بر لبم از وصل می ناید سخن
Васл агар хоҳам на ӯ монад на ман »
وصل اگر خواهم نه او ماند نه من»
Ҳарфи васл ӯро зи худ бегона кард
حرف وصل او را ز خود بیگانه کرد
Тоза шуд андари дил ӯ сӯзу дард
تازه شد اندر دل او سوز و درد
Андакӣ ғалатед андари дӯди хеш
اندکی غلطید اندر دود خویش
Боз гум кардед андари дӯди хеш
باز گم کردید اندر دود خویش
Нолаи ӣӣ зон дӯд печон шуд баланд
ناله ئی زان دود پیچان شد بلند
эй хунаки ҷонӣ ки гардад дарди манд
ای خنک جانی که گردد درد مند