эй худованди савобу носавоб

ای خداوند صواب و ناصواب

Ман шудам аз суҳбати одами хароб

من شدم از صحبت آدم خراب

Ҳичгаҳ аз ҳукми ман сар бар натофт

هیچگه از حکم من سر بر نتافت

Чашм аз худ баст ва худро дар наёфт

چشم از خود بست و خود را در نیافت

Хокаш аз завқи абои бегонаи ӣӣ

خاکش از ذوق ابا بیگانه ئی

Аз шарори кибриёи бегонаи ӣӣ

از شرار کبریا بیگانه ئی

Сайди худ сайёдро гуяд бигир

صید خود صیاد را گوید بگیر

Аломон аз бандаи фармон пазир

الامان از بندهٔ فرمان پذیر

Аз чунин сайдии маро озод кун

از چنین صیدی مرا آزاد کن

Тоъати дирузаи ман ёд кун

طاعت دیروزهٔ من یاد کن

Пасти азуи он ҳиммати волои ман

پست ازو آن همت والای من

Вои ман , эй вои ман , эй вои ман

وای من ، ای وای من ، ای وای من

Фитрат ӯ хому азм ӯ заъиф

فطرت او خام و عزم او ضعیف

Тоби як зарбам наёрад ин ҳариф

تاب یک ضربم نیارد این حریف

Бандаи соҳиби назар бояд маро

بندهٔ صاحب نظر باید مرا

Як ҳарифи пухтатар бояд маро

یک حریف پخته تر باید مرا

Лаъибати обу гул аз ман бози гир

لعبت آب و گل از من باز گیر

наменаёяд кӯдакӣ аз марди пер

می نیاید کودکی از مرد پیر

Ибн одам чист , икмшт хас аст

ابن آدم چیست ، یکمشت خس است

Мушти хасро як шарор аз ман бас аст

مشت خس را یک شرار از من بس است

Андарин олам агар ҷуз хас набӯд

اندرین عالم اگر جز خس نبود

Ин қадари оташи маро додан чаҳ суд

این قدر آتش مرا دادن چه سود

Шишаро бгдохтни орӣ буд

شیشه را بگداختن عاری بود

Сангро бгдохтни корӣ буд

سنگ را بگداختن کاری بود

Ончунон танг аз футуҳоти омадам

آنچنان تنگ از فتوحات آمدم

Пеши ту баҳри мукофоти омадам

پیش تو بهر مکافات آمدم

Мункири худ аз ту мехоҳам бидиҳ

منکر خود از تو می خواهم بده

Сӯии он марди худо роҳам бидиҳ

سوی آن مرد خدا راهم بده

Бандаи ӣӣ бояд ки печади гарданам

بنده ئی باید که پیچد گردنم

Ларза андозад нигоҳаш дар танам

لرزه اندازد نگاهش در تنم

Он ки гуяд « аз ҳузур ман бирав »

آن که گوید «از حضور من برو»

Онкии пеш ӯ наярзам бо ду ҷӯ

آنکه پیش او نیرزم با دو جو

эй худои як зиндаи марди ҳақи параст

ای خدا یک زنده مرد حق پرست

Лиззатӣ шояд ки ёбам дар шикаст

لذتی شاید که یابم در شکست