Гуфтам ин кошонаи ӣӣ аз лаъли ноб
گفتم این کاشانه ئی از لعل ناب
Онкӣ мегирад хароҷ аз офтоб
آنکه میگیرد خراج از آفتاب
Ин мақоми ин манзили ин кохи баланд
این مقام این منزل این کاخ بلند
Ҳурён бар даргааши эҳроми банд
حوریان بر درگهش احرام بند
эй ту додӣ солконрои ҷустуҷӯӣ
ای تو دادی سالکانرا جستجوی
Соҳиб ӯ кист бо ман бози гӯй
صاحب او کیست با من باز گوی
Гуфт « ин кошонаи шарафи алнсост
گفت «این کاشانهٔ شرف النساست
Мурғи бомаш бо малоик ҳам навост
مرغ بامش با ملائک هم نواست
Қулзуми мо инчунин гавҳар назод
قلزم ما اینچنین گوهر نزاد
Ҳеҷ модар инчунин духтар назод
هیچ مادر اینچنین دختر نزاد
Хоки Лоҳур аз мазораши осмон
خاک لاهور از مزارش آسمان
Кас надонад роз ӯро дар ҷаҳон
کس نداند راز او را در جهان
Он саропои завқу шавқу дарду доғ
آن سراپا ذوق و شوق و درد و داغ
Ҳокими панҷобро чашму чароғ
حاکم پنجاب را چشم و چراغ
Он фурӯғи дӯдаи абди алсмд
آن فروغ دودهٔ عبد الصمد
Фақр ӯ нақшӣ ки монад то абад
فقر او نقشی که ماند تا ابد
То зи қуръони пок май сӯзади вуҷӯд
تا ز قرآن پاک می سوزد وجود
Аз таловати як нафас фориғ набӯд
از تلاوت یک نفس فارغ نبود
Дар камари теғи ду рӯ , қуръони бадаст
در کمر تیغ دو رو ، قرآن بدست
Тани бадани ҳушу ҳавоси аллоҳи маст
تن بدن هوش و حواس الله مست
Хилвату шамшеру қуръону намоз
خلوت و شمشیر و قرآن و نماز
Аихўши он умрӣ ки рафт андари ниёз
ایخوش آن عمری که رفت اندر نیاز
Бар лаб ӯ чун дам охир расед
بر لب او چون دم آخر رسید
Сӯй модар дид ва муштоқона дид
سوی مادر دید و مشتاقانه دید
Гуфт агар аз рози ман дории хабар
گفت اگر از راز من داری خبر
Сӯии ин шамшер ва ин қуръони нигар
سوی این شمشیر و این قرآن نگر
Ин ду қӯт ҳофиз якдигаранд
این دو قوت حافظ یکدیگرند
Коиноти зиндагиро меҳваранд
کائنات زندگی را محورند
Андарин олам ки мерад ҳар нафас
اندرین عالم که میرد هر نفس
Духтаратро аиндўи муҳаррам буду бас
دخترت را ایندو محرم بود و بس
Вақти рухсат бо ту дорам ин сухан
وقت رخصت با تو دارم این سخن
Теғу қуръонро ҷудо аз ман макун
تیغ و قرآن را جدا از من مکن
Дил ба он ҳарфӣ ки мегӯям буна
دل به آن حرفی که میگویم بنه
Қабри ман бегунбаду қандил ба
قبر من بی گنبد و قندیل به
Муъминонро теғ бо қуръон бас аст
مؤمنان را تیغ با قرآن بس است
Турбати моро ҳамин сомон бас аст
تربت ما را همین سامان بس است
Умрҳо дар зери ин заррини қбоб
عمر ها در زیر این زرین قباب
Бар мазораш буд шамшеру китоб
بر مزارش بود شمشیر و کتاب
Марқадаши андари ҷаҳон бе сабот
مرقدش اندر جهان بی ثبات
Аҳли ҳақро дод пайғоми ҳаёт
اهل حق را داد پیغام حیات
То мусулмон кард бо худ ончӣ кард
تا مسلمان کرد با خود آنچه کرد
Гардиши даврони бисоташ дар навард
گردش دوران بساطش در نورد
Марди ҳақ аз ғайри ҳақ андеша кард
مرد حق از غیر حق اندیشه کرد
Шери мавлои рӯбаҳиро пеша кард
شیر مولا روبهی را پیشه کرد
Аз дилаши тобу таб симоб рафт
از دلش تاب و تب سیماب رفت
Худ бадонеи ончӣ бар панҷоб рафт
خود بدانی آنچه بر پنجاب رفت
Холисаи шамшеру қуръонро бабрад
خالصه شمشیر و قرآن را ببرد
Андари он кишвар мусулмонӣ бамурд »
اندر آن کشور مسلمانی بمرد»