Ҳурёнро дар қусӯр ва дар хайём

حوریان را در قصور و در خیام

Нолаи ман даъвати сӯзи тамом

ناله من دعوت سوز تمام

Он яке аз хаймаи сар берун кашид

آن یکی از خیمه سر بیرون کشید

Ваон дигар аз ғурфа рух бинмуд ва дид

وان دگر از غرفه رخ بنمود و دید

Ҳар дилиро дар биҳишти ҷовдон

هر دلی را در بهشت جاودان

Додам аз дарду ғами он хокдон

دادم از درد و غم آن خاکدان

Зер лаб хандид пери поки зод

زیر لب خندید پیر پاک زاد

Гуфт « эй ҷодӯгар ҳиндии нажод »

گفت «ای جادو گر هندی نژاد»

Он навои пардози ҳиндиро нигар

آن نوا پرداز هندی را نگر

Шабнам аз файзи нигоҳ ӯ гуҳар

شبنم از فیض نگاه او گهر

Нуктаи ороӣӣ ки номаш бартарӣ аст

نکته آرائی که نامش برتری است

Фитрат ӯ чун саҳоб озарӣ аст

فطرت او چون سحاب آذری است

Аз чамани ҷузи ғунча наврас начед

از چمن جز غنچه نورس نچید

Нағмаи ту сӯии мо ӯро кашид

نغمه تو سوی ما او را کشید

Подшоҳӣ бо навой арҷманд

پادشاهی با نوای ارجمند

Ҳам ба фақри андари мақом ӯ баланд

هم به فقر اندر مقام او بلند

Нақши хӯбии бандад аз фикри шигарф

نقش خوبی بندد از فکر شگرف

Як ҷаҳони маънии ниҳони андари ду ҳарф

یک جهان معنی نهان اندر دو حرف

Коргоҳи зиндагиро муҳаррам аст

کارگاه زندگی را محرم است

ӯ ҷамасту шеър ӯ ҷоми ҷами аст‘‘

او جم است و شعر او جام جم است‘‘

Мо ба таъзим ҳунар бархестем

ما به تعظیم هنر برخاستیم

Боз бо вай суҳбатӣ оростем

باز با وی صحبتی آراستیم

эй ки гуфтӣ нуктаҳои длнўоз

ای که گفتی نکته های دلنواز

Машриқ аз гуфтори ту донои роз

مشرق از گفتار تو دانای راز

Шеърро сӯз аз куҷо ояд бигӯӣ

شعر را سوز از کجا آید بگوی

Аз худӣ ё аз худо ояд бигӯӣ

از خودی یا از خدا آید بگوی

Кас надонад дар ҷаҳон шоир куҷост

کس نداند در جهان شاعر کجاست

Парда ӯ аз Бам ва зер навост

پرده او از بم و زیر نواست

Он дили гармӣ ки дорад дар канор

آن دل گرمی که دارد در کنار

Пеши яздон ҳам намегирад қарор

پیش یزدان هم نمی گیرد قرار

Ҷони моро лиззат андар ҷустуҷӯаст

جان ما را لذت اندر جستجوست

Шеърро сӯз аз мақом орзӯаст

شعر را سوز از مقام آرزوست

эй ту аз токи сухани масти мудом

ای تو از تاک سخن مست مدام

Гар туро ояд муяссари ин мақом

گر ترا آید میسر این مقام

Бо ду байтӣ дар ҷаҳони сангу хишт

با دو بیتی در جهان سنگ و خشت

наме тавон бурдани дил аз ҳури биҳишт

می توان بردن دل از حور بهشت

Ҳиндёнро дидаам дар печу тоб

هندیان را دیده ام در پیچ و تاب

Сар ҳақ вақтаст гўӣӣ бе ҳиҷоб

سر حق وقتست گوئی بی حجاب

Ин худоёни тнки мояи з санганду зи хишт

این خدایان تنک مایه ز سنگ اند و ز خشت

Бартарӣ ҳаст ки давраст зи дайру зи кунишат

برتری هست که دور است ز دیر و ز کنشت

Саҷда бе завқи амали хушк ва бҷоӣӣ нарасад

سجده بی ذوق عمل خشک و بجائی نرسد

Зиндагонии ҳамаи кирдор , чаҳ зебо ва чаҳ зишт

زندگانی همه کردار ، چه زیبا و چه زشت

Фош гӯям бтўи ҳарфӣ ки надонад ҳамаи кас

فاش گویم بتو حرفی که نداند همه کس

эй хуши он банда ки бар лавҳи дил ӯро бинвишт

ای خوش آن بنده که بر لوح دل او را بنوشت

Ин ҷаҳонӣ ки ту бинии асар яздон нест

این جهانی که تو بینی اثر یزدان نیست

Чарха аз тест ва ҳам он ришта ки бар дӯки ту рашт

چرخه از تست و هم آن رشته که بر دوک تو رشت

Пеши ойини мукофоти амали саҷдаи гузор

پیش آئین مکافات عمل سجده گزار

Зонка хезади зи амали дӯзаху аърофу биҳишт

زانکه خیزد ز عمل دوزخ و اعراف و بهشت