эй ту мо бечорагонро созу барг

ای تو ما بیچارگان را ساز و برگ

Во Раҳон ин қавмро аз тарси марг

وا رهان این قوم را از ترس مرگ

Сӯхтии лоат ва манот куҳна ро

سوختی لات و منات کهنه را

Тоза кардӣ коиноти куҳна ро

تازه کردی کائنات کهنه را

Дар ҷаҳони зикру фикри инсу ҷон

در جهان ذکر و فکر انس و جان

Ту слўти субҳи ту бонги азон

تو صلوت صبح تو بانگ اذان

Лиззати сӯзу сарвар аз лои илоҳ

لذت سوز و سرور از لا اله

Дар шаби андешаи нур аз лои илоҳ

در شب اندیشه نور از لا اله

Неи худо ҳо сохтем аз гову хар

نی خدا ها ساختیم از گاو و خر

Неи ҳузури коҳинони афкандаи сар

نی حضور کاهنان افکنده سر

Неи суҷудии пеши маъбудони пер

نی سجودی پیش معبودان پیر

Неи тавофи кӯшки султону мейр

نی طواف کوشک سلطان و میر

Ин ҳама аз лутф бе поёни тест

این همه از لطف بی پایان تست

Фикри мо парвардаи эҳсони тест

فکر ما پروردهٔ احسان تست

Зикри ту сармояи завқу сарвар

ذکر تو سرمایهٔ ذوق و سرور

Қавмро дорад ба фақри андари ғаюр

قوم را دارد به فقر اندر غیور

эй мақому манзил ҳар роҳрав

ای مقام و منزل هر راهرو

Ҷазби ту андари дил ҳар роҳрав

جذب تو اندر دل هر راهرو

Сози мо бесавт гардид ончунон

ساز ما بی صوت گردید آنچنان

Захма бар рагҳои ӯ ояд гарон

زخمه بر رگهای او آید گران

Дар аҷам гардидам ва ҳам дар араб

در عجم گردیدم و هم در عرب

Мустафо ноёбу арзони бўлҳб

مصطفی نایاب و ارزان بولهب

Ин мусулмони зодаи равшани димоғ

این مسلمان زادهٔ روشن دماغ

Зулмати ободи замираш бе чароғ

ظلمت آباد ضمیرش بی چراغ

Дар ҷавонии нарму нозук чун ҳарир

در جوانی نرم و نازک چون حریر

Орзӯ дар сина ӯ зуди мейр

آرزو در سینهٔ او زود میر

Ин ғуломи ибни ғуломи ибни ғулом

این غلام ابن غلام ابن غلام

Ҳуррияти андеша ӯро ҳаром

حریت اندیشهٔ او را حرام

Мактаб аз ваии ҷазбаи дайн дар рабӯд

مکتب از وی جذبهٔ دین در ربود

Аз вуҷӯдаши ин қадар донам ки буд

از وجودش این قدر دانم که بود

Ин зи худ бегонаи ин масти фаранг

این ز خود بیگانه این مست فرنگ

Нон ҷӯ мехоҳад аз дасти фаранг

نان جو می خواهد از دست فرنگ

Нони хариди ин фоқаи каш бо ҷони пок

نان خرید این فاقه کش با جان پاک

Дод моро нолаҳои сӯзи нок

داد ما را ناله های سوز ناک

Донаи чин монанди мурғони сарои сет

دانه چین مانند مرغان سرا ست

Аз фазои нилгуни ноошност

از فضای نیلگون ناآشناست

Оташи афрангёни бгдохтш

آتش افرنگیان بگداختش

Яъне ин дӯзахи дигаргуни сохташ

یعنی این دوزخ دگرگون ساختش

Шайхи мактаб кам савод ва кам назар

شیخ مکتب کم سواد و کم نظر

Аз мақом ӯ надод ӯро хабар

از مقام او نداد او را خبر

Муъмин ва аз рамзи марг огоҳ нест

مؤمن و از رمز مرگ آگاه نیست

Дар дилаши лои ғолиби ало аллоҳ нест

در دلش لا غالب الا الله نیست

То дил ӯ дар миёни синаи мард

تا دل او در میان سینه مرد

наменаяндешад магар аз хоб ва хӯрд

می نیندیشد مگر از خواب و خورد

Баҳри як нон нашутур « лоу нъм »

بهر یک نان نشتر «لا و نعم»

Миннати сад кас барои як шикам

منت صد کس برای یک شکم

Аз фарангӣ май хиради лоат ва манот

از فرنگی می خرد لات و منات

Муъмину андеша ӯ сўмнот

مؤمن و اندیشه او سومنات

« Қуми бознӣ » гӯй ва ӯро зинда кун

«قم باذنی» گوی و او را زنده کن

Дар дилаш « аллоҳи ҳў »ро зинда кун

در دلش «الله هو» را زنده کن

Мо ҳамаи афсунии таҳзиби ғарб

ما همه افسونی تهذیب غرب

Куштаи афрангён беҳарбу зарб

کشتهٔ افرنگیان بی حرب و ضرب

Ту аз он қавмӣ ки ҷом ӯ шикаст

تو از آن قومی که جام او شکست

Вои намои як бандаи аллоҳи маст

وا نما یک بنده الله مست

То мусулмон боз бинад хеш ро

تا مسلمان باز بیند خویش را

Аз ҷаҳонӣ баргузинад хеш ро

از جهانی برگزیند خویش را

Шҳсўоро ! як нафас дар каши Аннан

شهسوارا ! یک نفس در کش عنان

Ҳарфи ман осон наёяд бар забон

حرف من آسان نیاید بر زبان

Орзӯ ояд ки ноед то ба лаб

آرزو آید که ناید تا به لب

наменагардад шавқи маҳкӯми адаб

می نگردد شوق محکوم ادب

Он бигӯед лаби гшо эй дардманд

آن بگوید لب گشا ای دردمند

Ин бигӯед чашм бигушо лаб бабанд

این بگوید چشم بگشا لب ببند

Гирд ту гардад ҳарими коинот

گرد تو گردد حریم کائنات

Аз ту хоҳам як нигоҳи илтифот

از تو خواهم یک نگاه التفات

Зикру фикру илму ирфонами тўӣӣ

ذکر و فکر و علم و عرفانم توئی

Киштӣу дарёу тӯфонами тўӣӣ

کشتی و دریا و طوفانم توئی

Оҳӯии зору забуну нотавон

آهوی زار و زبون و ناتوان

Кас ба фитрокам набаст андари ҷаҳон

کس به فتراکم نبست اندر جهان

эй паноҳи ман ҳарими кӯии ту

ای پناه من حریم کوی تو

Ман ба умедӣ рамедам сӯии ту

من به امیدی رمیدم سوی تو

Он наво дар сина парвардани куҷо

آن نوا در سینه پروردن کجا

Вази дамии сад ғунчаи во кардани куҷо

وز دمی صد غنچه وا کردن کجا

Нағмаи ман дар гулӯии ман шикаст

نغمهٔ من در گلوی من شکست

Шуълаи ӣӣ аз синаам берун наҷуст

شعله ئی از سینه ام بیرون نجست

Дар нафаси сӯзи ҷигар боқӣ намонад

در نفس سوز جگر باقی نماند

Лутфи қуръони саҳар боқӣ намонад

لطف قرآن سحر باقی نماند

Нолаи ӣӣ кӯ менагунҷад дар замир

ناله ئی کو می نگنجد در ضمیر

То куҷо дар сина ам монад асир

تا کجا در سینه ام ماند اسیر

Як фазои бекарони мибоидш

یک فضای بیکران میبایدش

Вусъат на осмони мибоидш

وسعت نه آسمان میبایدش

Оҳ зон дардӣ ки дар ҷон ва тан аст

آه زان دردی که در جان و تن است

Гӯшаи чашми ту доруӣ ман аст

گوشهٔ چشم تو داروی من است

Дар насозад бо давоҳо ҷони зор

در نسازد با دواها جان زار

Талху бӯяш бар машомами ногувор

تلخ و بویش بر مشامم ناگوار

Кори ин бемор натавон баради пеш

کار این بیمار نتوان برد پیش

Ман чу Тифлони нолам аз доруии хеш

من چو طفلان نالم از داروی خویش

Талхӣ ӯро фиребам аз шукр

تلخی او را فریبم از شکر

Хандаҳо дар лаб бидӯзад чора гар

خنده ها در لب بدوزد چاره گر

Чун басирӣ аз ту мехоҳам гушӯд

چون بصیری از تو میخواهم گشود

То бмн боз ояд он рӯзӣ ки буд

تا بمن باز آید آن روزی که بود

Меҳри ту бар осӣон афзӯнтар аст

مهر تو بر عاصیان افزونتر است

Дар хатои бахше чу меҳр модар аст

در خطا بخشی چو مهر مادر است

Бо парасторон шаб дорам ситез

با پرستاران شب دارم ستیز

Бози равған дар чароғ ман бирез

باز روغن در چراغ من بریز

эй вуҷӯди ту ҷаҳонро нави баҳор

ای وجود تو جهان را نو بهار

Партави худро дареғ аз ман мадор

پرتو خود را دریغ از من مدار

« худ бадонеи қадари тан аз ҷон буд

«خود بدانی قدر تن از جان بود

Қадари ҷон аз партави ҷонон буд »

قدر جان از پرتو جانان بود»

То зи ғайр аллоҳ надорам ҳеҷ умед

تا ز غیر الله ندارم هیچ امید

ё марои шамшери гардон ё калид

یا مرا شمشیر گردان یا کلید

Фикри ман дар фаҳми дайни чолоку чуст

فکر من در فهم دین چالاک و چست

Тухми кирдории зи хок ман нараст

تخم کرداری ز خاک من نرست

Тешаамро тезтар гардон ки ман

تیشه ام را تیز تر گردان که من

Меҳнатӣ дорам фузун аз кӯҳкан

محنتی دارم فزون از کوهکن

Муъминам , аз хештани кофари ним

مؤمنم ، از خویشتن کافر نیم

Бар Фсонми зан ки бади гавҳари ним

بر فسانم زن که بد گوهر نیم

Гарчи кишти умри ман биҳосл аст

گرچه کشت عمر من بیحاصل است

Чизакӣ дорам ки ном ӯ дил аст

چیزکی دارم که نام او دل است

Дорамаш пӯшида аз чашми ҷаҳон

دارمش پوشیده از چشم جهان

Каз сами шабдиз ту дорад нишон

کز سم شبدیز تو دارد نشان

Бандаи ӣиро кӯ нахоҳад созу барг

بنده ئی را کو نخواهد ساز و برگ

Зиндагонӣ бе ҳузури хоҷаи марг

زندگانی بی حضور خواجه مرگ

эй ки додӣ кардро сӯзи араб

ای که دادی کرد را سوز عرب

Бандаи худро ҳузури худ талаб

بندهٔ خود را حضور خود طلب

Бандаи ӣӣ чун лолаи доғӣ дар ҷигар

بنده ئی چون لاله داغی در جگر

Дӯстонаш аз ғам ӯ бе хабар

دوستانش از غم او بی خبر

Бандаи ӣии андари ҷаҳони нолон чу не

بنده ئی اندر جهان نالان چو نی

Тафтаи ҷон аз нағмаҳои пай ба пай

تفته جان از نغمه های پی به پی

Дар биёбон мисли чӯби ним сӯз

در بیابان مثل چوب نیم سوز

Корвон бигузашт ва ман сӯзам ҳануз

کاروان بگذشت و من سوزم هنوز

Андарин дашту дарии паҳноварӣ

اندرین دشت و دری پهناوری

Бӯ ки ояд корвонии дайгарӣ

بو که آید کاروانی دیگری

Ҷони з маҳҷӯрӣ бинолад дар бадан

جان ز مهجوری بنالد در بدن

Нолаи ман вои ман эй вои ман !

نالهٔ من وای من ای وای من !