Шаҳри кобули хиттаи ҷинати назир
شهر کابل خطهٔ جنت نظیر
Оби ҳайвон аз раг токаш бигир
آب حیوان از رگ تاکش بگیر
Чашми соиб аз саводаши серумаи чин
چشم صائب از سوادش سرمه چین
Равшану пояндаи боди он сари замин
روشن و پاینده باد آن سر زمین
Дар зломи шаби самани зораши нигар
در ظلام شب سمن زارش نگر
Бар бисоти сабза май ғалатади саҳар
بر بساط سبزه می غلطد سحر
Он диёри хуши савод , он поки бум
آن دیار خوش سواد ، آن پاک بوم
Бод ӯ хуштар зи боди шому рӯм
باد او خوشتر ز باد شام و روم
Об ӯ барроқу хокаши тобнок
آب او براق و خاکش تابناک
Зинда аз мавҷи насимаш , мурдаи хок
زنده از موج نسیمش ، مرده خاک
Ноед андари ҳарфу савти асрор ӯ
ناید اندر حرف و صوت اسرار او
Офтобони хуфта дар кҳсор ӯ
آفتابان خفته در کهسار او
Сокинонаши сайри чашму хуши гуҳар
ساکنانش سیر چشم و خوش گهر
Мисли теғ аз ҷавҳари худ бе хабар
مثل تیغ از جوهر خود بی خبر
Қасри султонӣ ки номаши длгшост
قصر سلطانی که نامش دلگشاست
Зоиронро гирд роҳаш кимиёст
زائران را گرد راهش کیمیاست
Шоҳро дидам дар он кохи баланд
شاه را دیدم در آن کاخ بلند
Пеши султонии фақирии дардманд
پیش سلطانی فقیری دردمند
Халқ ӯ иқлӣми дилҳоро гушӯд
خلق او اقلیم دلها را گشود
Расму ойини мулӯк онҷо набӯд
رسم و آئین ملوک آنجا نبود
Ман ҳузури он шаҳи волои гуҳар
من حضور آن شه والا گهر
Бенавои мардӣ ба дарбори умр
بینوا مردی به دربار عمر
Ҷонам аз сӯзи каломаш дар гудоз
جانم از سوز کلامش در گداز
Даст ӯ бӯседам аз роҳи ниёз
دست او بوسیدم از راه نیاز
Подшоҳии хуши калому содаи пӯш
پادشاهی خوش کلام و ساده پوش
Сахт кӯшу нарми хуйу гарми ҷӯш
سخت کوش و نرم خوی و گرم جوش
Сидқу ихлос аз нигоҳаши ошкор
صدق و اخلاص از نگاهش آشکار
Дайну давлат аз вуҷӯдаши устувор
دین و دولت از وجودش استوار
Хокӣ ва аз нурёни покиза тар
خاکی و از نوریان پاکیزه تر
Аз мақоми фақру шоҳии бохабар
از مقام فقر و شاهی باخبر
Дар нигоҳаши рӯзгори шарқу ғарб
در نگاهش روزگار شرق و غرب
Ҳикмат ӯ рози дори шарқу ғарб
حکمت او راز دار شرق و غرب
Шаҳри ёрӣ чун ҳакямони нуктаи дон
شهر یاری چون حکیمان نکته دان
Роздони мад ва ҷзр аматон
رازدان مد و جزر امتان
Пардаҳо аз талъат маънӣ гушӯд
پرده ها از طلعت معنی گشود
Нуктаҳои малику дайнро вонамӯд
نکته های ملک و دین را وانمود
Гуфт « аз он оташ ки дорӣ дар бадан
گفت «از آن آتش که داری در بدن
Ман туро донам азизи хештан
من ترا دانم عزیز خویشتن
Ҳар ки ӯро аз муҳаббати ранг ва бӯаст
هر که او را از محبت رنگ و بوست
Дар нигоҳами ҳошим ва Маҳмӯд ӯст »
در نگاهم هاشم و محمود اوست»
Дар ҳузури он мусулмони Карим
در حضور آن مسلمان کریم
Ҳадя оварадам зи қуръони азим
هدیه آوردم ز قرآن عظیم
Гуфтам « ин сармояи аҳл ҳақ аст
گفتم «این سرمایهٔ اهل حق است
Дар замир ӯ ҳаёт мутлақ аст
در ضمیر او حیات مطلق است
Андрў ҳар ибтидоро интиҳо аст
اندرو هر ابتدا را انتها است
Ҳайдар аз неруӣ ӯ хайбари гшост »
حیدر از نیروی او خیبر گشاست»
Нашаҳ ҳарфами бхўн ӯ давид
نشهٔ حرفم بخون او دوید
Донаи донаи ашк аз чашмаш чакид
دانه دانه اشک از چشمش چکید
Гуфт « нодир дар ҷаҳони бечора буд
گفت «نادر در جهان بیچاره بود
Аз ғами дайну ватани овора буд
از غم دین و وطن آواره بود
Кӯҳу дашт аз изтиробами бихбр
کوه و دشت از اضطرابم بیخبر
Аз ғамон беҳисобам бе хабар
از غمان بی حسابم بی خبر
Нола бо бонг ҳазор омехтам
ناله با بانگ هزار آمیختم
Ашк бо ҷӯй баҳор омехтам
اشک با جوی بهار آمیختم
Ғайри қуръони ғмгсор ман набӯд
غیر قرآن غمگسار من نبود
Қӯташ ҳар бобро бар ман гушӯд »
قوتش هر باب را بر من گشود»
Гуфтугӯии хусрави волои нажод
گفتگوی خسرو والا نژاد
Боз бо ман ҷазба саршор дод
باز با من جذبهٔ سرشار داد
Вақт аср омад садои алслўт
وقت عصر آمد صدای الصلوت
Он ки муъминро кунад пок аз ҷаҳот
آن که مؤمن را کند پاک از جهات
Интиҳои ошиқони сӯзу гудоз
انتهای عاشقان سوز و گداز
Кардам андари иқтидоӣ ӯ намоз
کردم اندر اقتدای او نماز
Розҳои он қиём ва он суҷуд
رازهای آن قیام و آن سجود
Ҷуз ба базм муҳаррамон натавон гушӯд
جز به بزم محرمان نتوان گشود