Ях , ҷӯии кӯҳро зи раҳи кибр ва ноз гуфт

یخ ، جوی کوه را ز ره کبر و ناز گفت

Моро зи мӯя ту шавад талхи рӯзгор

ما را ز مویهٔ تو شود تلخ روزگار

Густох май сроӣӣ ва бибок мерӯй

گستاخ می سرائی و بیباک میروی

Ҳар соли шӯхи дидау оворатар зи пор

هر سال شوخ دیده و آواره تر ز پار

Шоёни дудмони кҳстонёни нӣӣ

شایان دودمان کهستانیان نئی

Худро магӯӣ духтараки абри кӯҳсор

خود را مگوی دخترک ابر کوهسار

Гардандау Фтндаҳу ғлтндаҳи ӣии бхок

گردنده و فتنده و غلطنده ئی بخاک

Роҳ дигар бигир ва бирав сӯии марғзор

راه دگر بگیر و برو سوی مرغزار

Гуфт оби ҷӯи чунин сухани дил шикан магӯӣ

گفت آب جو چنین سخن دل شکن مگوی

Бар хештани мнозу ниҳоли манӣ макор

بر خویشتن مناز و نهال منی مکار

Ман мерӯм ки дар хури ин дудмони ним

من میروم که در خور این دودمان نیم

Ту хешро зи меҳри дурахшони нигоҳи дор

تو خویش را ز مهر درخشان نگاه دار