Соҳил афтода гуфт гарчи басӣ зистам

ساحلِ افتاده گفت گرچه بسی زیستم

Ҳеҷ на маълум шуд оҳ ки ман чистам

هیچ نه معلوم شد آه که من چیستم

Мавҷи зи худ рафтаи ӣӣ тез хиромед ва гуфт

موجِ ز خود رفته‌ای تیز خرامید و گفت

Ҳастам агар мерӯм гар нарӯм нестам

هستم اگر می‌روم گر نروم نیستم