Бингар ки ҷӯии об чаҳ мастона меравад

بنگر که جوی آب چه مستانه میرود

Монанди каҳкашони бгрибони марғзор

مانند کهکشان بگریبان مرغزار

Дар хоби ноз буд ба гаҳвораи саҳоб

در خواب ناز بود به گهوارهٔ سحاب

Во кард чашми шавқ ба оғӯши кӯҳсор

وا کرد چشم شوق به آغوش کوهسار

Аз снгризаҳи нағмаи кушояди хиром ӯ

از سنگریزه نغمه گشاید خرام او

Симоӣ ӯ чу оинаи бирнг ва бе ғубор

سیمای او چو آینه بیرنگ و بی غبار

Дар роҳ ӯ баҳори прихонаҳи офарид

در راه او بهار پریخانه آفرید

Наргис дамид ва лола дамид ва саман дамид

نرگس دمید و لاله دمید و سمن دمید

Гул ишва дод ва гуфт яке пеш мо боист

گل عشوه داد و گفت یکی پیش ما بایست

Хандид ғунчау сари домон ӯ кашид

خندید غنچه و سر دامان او کشید

Нои ошнои ҷилваи фурӯашони сабзи пӯш

نا آشنای جلوه فروشان سبز پوش

Саҳро буриду синаи кӯҳ ва камар дарид

صحرا برید و سینهٔ کوه و کمر درید

Сад ҷӯии дашту мурғу кҳстону боғу роғ

صد جوی دشت و مرغ و کهستان و باغ و راغ

Гуфтанд эй басити замин бо ту созгор

گفتند ای بسیط زمین با تو سازگار

Моро ки роҳ аз тнк обӣ набарда ем

ما را که راه از تنک آبی نبرده ایم

Аз дастбурди реги биёбони нигоҳи дор

از دستبرد ریگ بیابان نگاه دار

Во карда синаро ба ҳавоҳои шарқу ғарб

وا کرده سینه را به هوا های شرق و غرب

Дар бар гирифтаи ҳамсафарони забуну зор

در بر گرفته همسفران زبون و زار

Дарёии пари хурӯши зи банду шикани гузашт

دریای پر خروش ز بند و شکن گذشت

Аз тангнои водӣу кӯҳу дмни гузашт

از تنگنای وادی و کوه و دمن گذشت

Яксон чу сайл карда нишебу фароз ро

یکسان چو سیل کرده نشیب و فراز را

Аз кохи шоҳу бораи ҳи кишту чамани гузашт

از کاخ شاه و باره ه کشت و چمن گذشت

Битобу тунду тезу ҷигари сӯзу биқрор

بیتاب و تند و تیز و جگر سوز و بیقرار

Дар ҳар замон ба тоза расед аз куҳани гузашт

در هر زمان به تازه رسید از کهن گذشت