Шуъла дар оғӯш дорад ишқ бе пурвои ман

شعله در آغوش دارد عشق بی پروای من

Бар нахезад як шарор аз ҳикмати нозои ман

بر نخیزد یک شرار از حکمت نازای من

Чун тамом уфтад саропо ноз мегардад ниёз

چون تمام افتد سراپا ناز می گردد نیاز

Қайсро Лайлии ҳамеи номанд дар саҳрои ман

قیس را لیلی همی نامند در صحرای من

Баҳри даҳлези ту аз Ҳиндӯстон оварда ам

بهر دهلیز تو از هندوستان آورده ام

Саҷдаи шавқӣ ки хӯн гардид дар симои ман

سجدهٔ شوقی که خون گردید در سیمای من

Теғи ло дар панҷаи ин кофари деринаи даҳ

تیغ لا در پنجه این کافر دیرینه ده

Боз бингар дар ҷаҳони ҳангомаи алои ман

باز بنگر در جهان هنگامهٔ الای من

Гардишӣ бояд ки гардун аз замири рӯзгор

گردشی باید که گردون از ضمیر روزگار

Дӯши ман бози оради андари кисвати фардои ман

دوش من باز آرد اندر کسوت فردای من

Аз сипеҳри боргоҳати як ҷаҳони вофири насиб

از سپهر بارگاهت یک جهان وافر نصیب

Ҷилваи ӣии дории дареғ аз водии синои ман

جلوه ئی داری دریغ از وادی سینای من

Бо худо дар парда гӯям бо ту гӯям ошкор

با خدا در پرده گویم با تو گویم آشکار

ё расӯли аллоҳ ӯ пинҳон ва ту пайдои ман

یا رسول الله او پنهان و تو پیدای من