Ман шабии садиқро дидам бихоб
من شبی صدیق را دیدم بخواب
Гули зи хоки роҳ ӯ чидам бихоб
گل ز خاک راه او چیدم بخواب
Он « амни аннос » бар мавлои мо
آن «امن الناس» بر مولای ما
Он кулем аввали синои мо
آن کلیم اول سینای ما
Ҳиммат ӯ кишти миллатро чу абр
همت او کشت ملت را چو ابر
Сонии ислому ғору бадару қабр
ثانی اسلام و غار و بدر و قبر
Гуфтамаш эй хоссаи хосони ишқ
گفتمش ای خاصهٔ خاصان عشق
Ишқи ту сари матлаъи девони ишқ
عشق تو سر مطلع دیوان عشق
Пухта аз дастати асоси кори мо
پخته از دستت اساس کار ما
Чора ӣӣ фармо паии озори мо
چاره ئی فرما پی آزار ما
Гуфт то кӣ дар ҳаваси гардии асир
گفت تا کی در هوس گردی اسیر
Обу тоб аз сӯраи ихлоси гир
آب و تاب از سورهٔ اخلاص گیر
Инки дар сад синаи печади як нафас
اینکه در صد سینه پیچد یک نفس
Сиррӣ аз асрор тавҳидасту бас
سری از اسرار توحید است و بس
Ранг ӯ бар кун мисол ӯ шӯй
رنگ او بر کن مثال او شوی
Дар ҷаҳони акси ҷамол ӯ шӯй
در جهان عکس جمال او شوی
Онкии номи ту мусулмон карда аст
آنکه نام تو مسلمان کرده است
Аз дўӣии сӯй яке оварда аст
از دوئی سوی یکی آورده است
Хештанро тарку афғони хондаи ӣӣ
خویشتن را ترک و افغان خوانده ئی
Вой бар ту ончӣ будӣ мондаи ӣӣ
وای بر تو آنچه بودی مانده ئی
Вораҳон номидаро аз номҳо
وارهان نامیده را از نامها
Соз бо хам дар гузар аз ҷомҳо
ساز با خم در گذر از جامها
эй ки ту расвои номи афтодаи ӣӣ
ای که تو رسوای نام افتاده ئی
Аз дарахти хеши хоми афтодаи ӣӣ
از درخت خویش خام افتاده ئی
Бо яке соз аз дўӣӣ бурдор рахт
با یکی ساز از دوئی بردار رخت
Ваҳдати худро магардон лухти лухт
وحدت خود را مگردان لخت لخت
эй парастори якегар ту тўӣӣ
ای پرستار یکی گر تو توئی
То куҷо бошӣ сабақ хон дўӣӣ
تا کجا باشی سبق خوان دوئی
Ту дар худро бахуди пӯшидаи ӣӣ
تو در خود را بخود پوشیده ئی
Дар диловар ончӣ бар лаби чидаи ӣӣ
در دل آور آنچه بر لب چیده ئی
Сад милал аз миллатӣ ангехтӣ
صد ملل از ملتی انگیختی
Бар ҳисори худ шабихуни рехтӣ
بر حصار خود شبیخون ریختی
Як шӯу тавҳидро машҳӯд кун
یک شو و توحید را مشهود کن
Ғоӣбшро аз амал мавҷӯд кун
غائبش را از عمل موجود کن
Лиззат имон фазояд дар амал
لذت ایمان فزاید در عمل
Мурдаи он имон ки ноед дар амал
مرده آن ایمان که ناید در عمل