Фардро рабти ҷамоат раҳмат аст

فرد را ربط جماعت رحمت است

Ҷавҳар ӯро камол аз миллат аст

جوهر او را کمال از ملت است

Тотўонӣ бо ҷамоат ёр бош

تاتوانی با جماعت یار باش

Равнақи ҳангома ӣ аҳрор бош

رونق هنگامه ی احرار باش

Ҳрз ҷон кун гуфта ӣ хиролбшр

حرز جان کن گفته ی خیرالبشر

Ҳаст шайтон аз ҷамоати давр тар

هست شیطان از جماعت دور تر

Фарду қавми ойина ӣ як дигаранд

فرد و قوم آئینه ی یک دیگرند

Силку гавҳари каҳкашон ва ахтаранд

سلک و گوهر کهکشان و اخترند

Фард мегирад зи миллати эҳтиром

فرد می گیرد ز ملت احترام

Миллат аз афрод меёбад низом

ملت از افراد می یابد نظام

Фард то андари ҷамоат гум шавад

فرد تا اندر جماعت گم شود

Қатра ӣ вусъати талаб қулзум шавад

قطره ی وسعت طلب قلزم شود

Мояи дори сирати дерина ӯ

مایه دار سیرت دیرینه او

Рафтау ояндаро ойина ӯ

رفته و آینده را آئینه او

Васли истиқболу мозии зот ӯ

وصل استقبال و ماضی ذات او

Чун абади лои интиҳои авқот ӯ

چون ابد لا انتها اوقات او

Дар дилаши завқи нимув аз миллат аст

در دلش ذوق نمو از ملت است

Эҳтисоби кор ӯ аз миллат аст

احتساب کار او از ملت است

Пайкараш аз қавм ва ҳам ҷонаши зи қавм

پیکرش از قوم و هم جانش ز قوم

Зоҳираш аз қавму пинҳонаши зи қавм

ظاهرش از قوم و پنهانش ز قوم

Дар забони қавм гуё ме шавад

در زبان قوم گویا می شود

Бар раҳи аслоф пӯё ме шавад

بر ره اسلاف پویا می شود

Пухтатар аз гармӣ суҳбат шавад

پخته تر از گرمی صحبت شود

То бмънии фарди ҳам миллат шавад

تا بمعنی فرد هم ملت شود

Ваҳдат ӯ мустақӣм аз касрат аст

وحدت او مستقیم از کثرت است

Касрати андари ваҳдат ӯ ваҳдат аст

کثرت اندر وحدت او وحدت است

Лафз чун аз байти худ берун нишаст

لفظ چون از بیت خود بیرون نشست

Гавҳари мазмуни бҷиби худ шикаст

گوهر مضمون بجیب خود شکست

Барги сабзӣ каз ниҳоли хеши рехт

برگ سبزی کز نهال خویش ریخت

Аз баҳорони тор умедаш гусехт

از بهاران تار امیدش گسیخت

Ҳар ки об аз замзам миллат нахурд

هر که آب از زمزم ملت نخورد

Шуълаҳои нағма дар авдаши Фсрд

شعله های نغمه در عودش فسرد

Фард танҳо аз мақосид ғофил аст

فرد تنها از مقاصد غافل است

Қӯташи ошуфтагиро моил аст

قوتش آشفتگی را مایل است

Қавм бо забти ошнои грдондш

قوم با ضبط آشنا گرداندش

Нарми рӯ мисли сабои грдондш

نرم رو مثل صبا گرداندش

По ба гул монанди шамшодаш кунад

پا به گل مانند شمشادش کند

Дасту пои бандад ки озодаш кунад

دست و پا بندد که آزادش کند

Чун асири ҳалқа ӣ ойин шавад

چون اسیر حلقه ی آئین شود

Оҳӯии Роми хуй ӯ мишкӣн шавад

آهوی رم خوی او مشکین شود

Ту худӣ аз бихўдӣ нашинохтӣ

تو خودی از بیخودی نشناختی

Хешро андари гумони андохтӣ

خویش را اندر گمان انداختی

Ҷавҳар нурӣаст андари хоки ту

جوهر نوریست اندر خاک تو

Як шуъоъаши ҷилва ӣ идроки ту

یک شعاعش جلوه ی ادراک تو

Айшат аз айшаши ғами ту аз ғамаш

عیشت از عیشش غم تو از غمش

Зиндаи ӣӣ аз инқилоб ҳар дамаш

زنده ئی از انقلاب هر دمش

Воҳидаст ва бар наме тобади дўӣӣ

واحد است و بر نمی تابد دوئی

Ман зи тоб ӯ манастам ту тўӣӣ

من ز تاب او من استم تو توئی

Хеши дору хеши бозу хеши соз

خویش دار و خویش باز و خویش ساز

Нозҳо май пурвирди андари ниёз

نازها می پرورد اندر نیاز

Оташӣ аз сӯз ӯ гардад баланд

آتشی از سوز او گردد بلند

Ин шарар бар шуъла андозад каманд

این شرر بر شعله اندازد کمند

Фитраташи озод ва ҳам занҷирӣ аст

فطرتش آزاد و هم زنجیری است

Ҷузв ӯро қӯти кул гирӣ аст

جزو او را قوت کل گیری است

Хугари пайкор пиҳам дидамаш

خوگر پیکار پیهم دیدمش

Ҳам худии ҳам зиндагии номидмш

هم خودی هم زندگی نامیدمش

Чун зи хилвати хешро берун диҳад

چون ز خلوت خویش را بیرون دهد

Пой дар ҳангома ӣ ҷилават наад

پای در هنگامه ی جلوت نهد

Нақши гири андари дилаш « ӯ » ме шавад

نقش گیر اندر دلش «او» می شود

« ман » зи ҳам май резад ва « ту » ме шавад

«من» ز هم می ریزد و «تو» می شود

Ҷабр , қатъ ихтиёраш ме кунад

جبر ، قطع اختیارش می کند

Аз муҳаббати моя дораш ме кунад

از محبت مایه دارش می کند

Ноз то нозаст кам хезади ниёз

ناز تا ناز است کم خیزد نیاز

Ноз ҳо созад баҳами хезади ниёз

ناز ها سازد بهم خیزد نیاز

Дар ҷамоати худ шикан гардад худӣ

در جماعت خود شکن گردد خودی

То зи гулбаргӣ чаман гардад худӣ

تا ز گلبرگی چمن گردد خودی

« нуктаҳо чун теғ пӯлодаст тез

«نکته ها چون تیغ پولاد است تیز

Гар наме фаҳмии зи пеши мо гурез »

گر نمی فهمی ز پیش ما گریز»