Дили дидаи ӣӣ ки дорам ҳамаи лиззати назора

دل دیده ئی که دارم همه لذت نظاره

Чаҳ гунаҳ агар тарошами санамии зи санги хора

چه گنه اگر تراشم صنمی ز سنگ خاره

Ту ба ҷилва дар ниқобӣ ки нигоҳ бар нтобӣ

تو به جلوه در نقابی که نگاه بر نتابی

Маи ман агар нанолам ту бигӯ дигар чаҳ чора

مه من اگر ننالم تو بگو دگر چه چاره

Чаҳ шавад агар хиромӣ ба сарои корвонӣ

چه شود اگر خرامی به سرای کاروانی

Ки матоъи норўонш длкӣаст пораи пора

که متاع ناروانش دلکی است پاره پاره

Ғазалӣ задам ки шояд ба наво қарорам ояд

غزلی زدم که شاید به نوا قرارم آید

Таби шуъла кам нагардад зи гусастани шарора

تب شعله کم نگردد ز گسستن شراره

Дили зиндаи ӣӣ ки додӣ ба ҳиҷоб дар насозад

دل زنده ئی که دادی به حجاب در نسازد

Нигаҳӣ бидиҳ ки бинад шарарии бснги хора

نگهی بده که بیند شرری بسنگ خاره

Ҳамаи пораи диламро зи сарвар ӯ насибӣ

همه پارهٔ دلم را ز سرور او نصیبی

Ғами худ чисон наҳодӣ ба дили ҳазор пора

غم خود چسان نهادی به دل هزار پاره

Накушуд сафинаи кас ба имии баланди мавҷӣ

نکشد سفینه کس به یمی بلند موجی

Хатарӣ ки ишқ бинад бсломти канора

خطری که عشق بیند بسلامت کناره

Ба шиква бе ниёзии зи хдоигони гузаштам

به شکوه بی نیازی ز خدایگان گذشتم

Сифати маи тамомӣ ки гузашт бар ситора

صفت مه تمامی که گذشت بر ستاره