эй ки зи ман Фздўаҳ эй гармии оҳу нола ро

ای که ز من فزوده‌ای گرمی آه و ناله را

Зинда кун аз садои ман хоки ҳазорсола ро

زنده کن از صدای من خاکِ هزارساله را

Бо дили мо чаҳ ҳо кунӣ ту ки ба бодаи ҳаёт

با دلِ ما چه‌ها کنی تو که به بادهٔ حیات

Мастии шавқ май диҳии обу гули пиёла ро

مستی شوق می‌دهی آب و گُلِ پیاله را

Ғунчаи дили гирифтаро аз нафасами гиреҳи гушой

غنچهٔ دل‌گرفته را از نفسم گره‌گشای

Тоза кун аз насими ман доғи даруни лола ро

تازه کن از نسیمِ من داغِ درونِ لاله را

намегузарад хаёли ман аз мау меҳру муштарӣ

می‌گذرد خیالِ من از مه و مهر و مُشتری

Ту ба камӣн чаҳ хуфтае сайд кун ин ғизола ро

تو به کمین چه خفته‌ای، صید کن این غزاله را

Хоҷаи ман нигоҳи дори обрӯии гадои хеш

خواجهٔ من نگاه دار آبروی گدای خویش

Онкии зи ҷӯии дигарон пар накунад пиёла ро

آنکه ز جوی دیگران پُر نکند پیاله را