Аз наво бар ман қиёмат рафту кас огоҳ нест

از نوا بر من قیامت رفت و کس آگاه نیست

Пеши маҳфили ҷузи Баму зеру мақом ва роҳ нест

پیش محفل جز بم و زیر و مقام و راه نیست

Дар ниҳодами ишқ бо фикр баланд омехтанд

در نهادم عشق با فکر بلند آمیختند

Нотамоми ҷовдонами кори ман чун моҳ нест

ناتمام جاودانم کار من چون ماه نیست

Лаби фурӯбанд аз фиғон дар соз бо дарди фироқ

لب فروبند از فغان در ساز با درد فراق

Ишқ то оҳӣ кашад аз ҷазби хеш огоҳ нест

عشق تا آهی کشد از جذب خویش آگاه نیست

Шуъла ӣӣ мебошу хошокӣ ки пеш ояд бисӯз

شعله ئی میباش و خاشاکی که پیش آید بسوز

Хокёнро дар ҳарими зиндагонӣ роҳ нест

خاکیان را در حریم زندگانی راه نیست

Ҷираи шоҳинии бмрғони сарои суҳбати мгир

جره شاهینی بمرغان سرا صحبت مگیر

Хезу болу пари гшои парвози ту кӯтоҳ нест

خیز و بال و پر گشا پرواز تو کوتاه نیست

Карами шаб тобаст шоир дар шабистони вуҷӯд

کرم شب تاب است شاعر در شبستان وجود

Дар пару болаши фурӯғӣ гоҳ ҳаст ва гоҳ нест

در پر و بالش فروغی گاه هست و گاه نیست

Дар ғазали иқболи аҳволи худиро фош гуфт

در غزل اقبال احوال خودی را فاش گفت

Зонка ин нави кофар аз ойини дайр огоҳ нест

زانکه این نو کافر از آئین دیر آگاه نیست