Соқии сим бар бидиҳ соғар
ساقیِ سیم بر بده ساغر
Ки ҷаҳон ёфт равнақи дигар
که جهان یافت رونقِ دیگر
Шаҳри табризи фасли тобистон
شهر تبریز فصل تابستان
Гашта ҳамчун баҳори ҷон парвар
گشته همچون بهار جان پرور
Абр бар рӯй сабзаи пиндорӣ
ابر بر روی سبزه پنداری
Рехт ҳар бомдоди гавҳар тар
ریخت هر بامداد گوهرِ تر
Боди гӯйӣ ба мағз бисипорад
باد گویی به مغز بسپارد
Ҳама аз боғи накҳати анбар
همه از باغ نَکهتِ عنبر
Сурхи гули байн ки сар бурун карда
سرخ گل بین که سر برون کرده
Чун арӯс аз зумуррадин чодар
چون عروس از زمرّدین چادَر
Дӯш дар боғи булбулу қамарӣ
دوش در باغ بلبل و قُمری
Доштанд ин навой ҷон парвар
داشتند این نوایِ جان پرور
Ки худованди осмону замин
که خداوند آسمان و زمین
Ки ҷуз ӯ нест Нақшбанди сувар
که جز او نیست نقشبندِ صُوَر
Зери зилли шҳншаҳи Эрон
زیر ظلِّ شهنشه ایران
Носириддини хдиўи кайвони фар
ناصرالدّین خدیوِ کیوان فر
Насраи аддавларо атоӣ намӯд
نصرة الدوله را عطای نمود
Писарии рашки офтобу қамар
پسری رشکِ آفتاب و قمر
Писарии эътибори дайну дувал
پسری اعتبارِ دین و دُوَل
Писарии ифтихори ҷаду падар
پسری افتخارِ جدّ و پدر
Осмони баҳри чашм захм бирехт
آسمان بهر چشم زخم بریخت
Аз ситораи сапанд бар миҷмар
از ستاره سپند بر مِجمَر
Назари саъди ахтаронро дид
نظرِ سعدِ اختران را دید
Ҷамъ дар толеъаши ситораи шимур
جمع در طالعش ستاره شُمَر
Абадулдаҳри ахтарон зон рӯй
ابدالدّهر اختران زان روی
Ба саодат дар ӯ кунанд асар
به سعادت در او کنند اثر
Ҳаст ҳам номи ҷади худ фирӯз
هست هم نام جدِّ خود فیروز
Боди фирӯзбахт то маҳшар
باد فیروزبخت تا محشر
Модараши духтар вале аҳд аст
مادرش دخترِ ولی عهد است
Ки зи хуршеди зибдши мъҷр
که ز خورشید زیبدش معجر
Ҷомаи исмату ҳаёи пӯшед
جامۀ عصمت و حیا پوشید
Аз азали дасти эзадаш дар бар
از ازل دستِ ایزدش در بر
Гар барӣ буд Марям аз тӯҳмат
گر بَری بود مریم از تهمت
намебигуфтам бар ӯ буд ҳамсар
می بگفتم بر او بُوَد همسر
Ҷуз дар ойӣна ва дар об надид
جز در آیینه و در آب ندید
Дидаи исматаши тании ҳам бар
دیدۀ عصمتش تنی هم بر
Ҳам бар ин модар ифтихор кунад
هم بر این مادر افتخار کند
Ин малики зодаи малики манзар
این مَلِک زادۀ مَلَک منظر
Фахри Исфандиёр гар бӯда сет
فخرِ اسفندیار گر بوده ست
Ба катоюни духтари қайсар
به کتایونِ دخترِ قیصر
Ба Музаффари малики мубораки бод
به مظفّر مَلِک مبارک باد
Мақдамаш кӯаст аз натоҷ зафар
مقدمش کوست از نِتاج ظفر
Бош то хусрав ҷаҳон ояд
باش تا خسرو جهان آید
Ба саломат аз ин бузурги сафар
به سلامت از این بزرگ سفر
Бош то тоҷ гирад аз хоқон
باش تا تاج گیرد از خاقان
Бош то боҷ гирад аз қайсар
باش تا باج گیرد از قیصر
Бош то теғи мамлакат гирӣ
باش تا تیغِ مملکت گیری
Дасти иқболи бнддш ба камар
دستِ اقبال بنددش به کمر
Бош то тоҷи мамлакати дорӣ
باش تا تاجِ مملکت داری
Даст давлат гузорадаш бар сар
دستِ دولت گذارَدَش بر سر
Бош то ба наад ба ҷои кулоҳ
باش تا به نهد به جایِ کلاه
Бо ъаноёти шаҳ ба сари мғФр
با عنایاتِ شه به سر مِغفر
Бузанд бар ба малики чини харгоҳ
بزند بر به مُلکِ چین خرگاه
Бикашади сӯии бохтари лашкар
بکشد سوی باختر لشکر
Насраи аддавлаи ибн ъам малик
نصرة الدوله ابنِ عَمِّ مَلِک
Ки вале аҳди рости хизматгар
که ولی عهد راست خدمتگر
намесазад то ки ифтихор кунад
می سزد تا که افتخار کند
То қиёмати бад-ӣни сутӯдаи писар
تا قیامت بدین ستوده پسر
Он падар кӯ набошадаш фарзанд
آن پدر کو نباشدش فرزند
Чун дарахтӣаст кӯ надорад бар
چون درختی است کو ندارد بر
Он шчр каз самар буд орӣ
آن شجر کز ثمر بُوَد عاری
Сӯхтанро сазост ҳамчуи шаҷар
سوختن را سزاست همچو شجر
Бош то бо анояти султон
باش تا با عنایتِ سلطان
Бар нуҳуми осмони фарозади сар
بر نُهُم آسمان فرازد سر
Ман ба ҳукми амири бсрўдм
من به حکمِ امیر بسرودم
Ин чакома ки ба зи лؤлؤ тар
این چکامه که به ز لؤلؤِ تر
Фахри аҳли адаби амири низом
فخرِ اهلِ ادب امیر نظام
Ки ҷаҳонӣаст пари зи фазлу ҳунар
که جهانی است پر ز فضل و هنر
Насраи аддавлаи ҳам ба ҳукми амир
نصرة الدوله هم به حکمِ امیر
Боядам хлътӣ кунад дар бар
بایدم خِلعتی کند در بر
То аз ин хубтар тароз диҳад
تا از این خوب تر طراز دهد
Мадҳи султони муъаддилати густар
مدحِ سلطانِ معدلت گستر
Носириддини шаҳи аҷам ки броўст
ناصرالدّین شهِ عجم که براوست
То абади ифтихори тоҷу камар
تا ابد افتخارِ تاج و کمر
То ҷаҳонаст шодмонаи зиёд
تا جهان است شادمانه زیاد
Ҳаст ҳар ҷо чаҳ дар сафар чаҳ ҳзр
هست هر جا چه در سفر چه حَضَر