Дидам андари гардиши бозори Абдуллоҳ ро

دیدم اندر گردش بازار عبداللّه را

Ин аҷаб набӯд ки дар бозори байнами моҳ ро

این عجب نبود که در بازار بینم ماه را

Мардумон оянд истеҳлолро болои бом

مردمان آیند استهلال را بالای بام

Ман ба зер сақф дидам рӯй Абдуллоҳ ро

من به زیر سقف دیدم روی عبداللّه را

Юсуфи сонӣ ба бозор омад эй нафаси азиз

یوسف ثانی به بازار آمد ای نفس عزیز

Рӯи бихар ӯро ва бар хон акр май мсўоаҳ ро

رو بخر او را و بر خوان «اَکرِمی مَثواه» را

Ҳар ки ӯро дид моҳзо башар гуяд ҳаме

هر که او را دید «ما هذا بَشَر» گوید همی

Ман дарин гуфта ситоиш мекунам афвоҳ ро

من در این گفته ستایش می‌کنم افواه را

Тарсами ин бозорён аз дидан ӯ бишиканад

ترسم این بازاریان از دیدن او بشکند

Кош тағйирӣ диҳад як чанд гардишгоҳ ро

کاش تغییری دهد یک چند گردشگاه را

Гум кунад тоҷири ҳисоби заръу косиби роҳи дахл

گم کند تاجر حساب ذرع و کاسب راه دخل

Чун бибинад бар дукони он шамсаи харгоҳ ро

چون ببیند بر دُکان آن شمسۀ خرگاه را

Вар биафтад чашми зоҳид бар Рахши вақти намоз

ور بیفتد چشم زاهد بر رخش وقت نماز

Лои илоҳ аз гуфта соқит созад алои аллоҳ ро

لا اِله از گفته ساقط سازد اِلَا اللّه را

Ҳар ки ӯро дид роҳи хонаи худ гум кунад

هر که او را دید راه خانۀ خود گم کند

Борҳои ин қисса собит гашта ин гумроҳ ро

بارها این قصه ثابت گشته این گمراه را

Дар забонам лукнат ояд чун кунам бар ваии салом

در زبانم لکنت آید چون کنم بر وی سلام

Ман ки мафтӯн мекунам аз суҳбати худ шоҳ ро

من که مفتون می کنم از صحبت خود شاه را

эй ки гӯйии қисса аз зулфи парешони дароз

ای که گویی قصه از زلف پریشان دراز

Рӯ бибин он турраи фари хӯрдаи кӯтоҳ ро

رو ببین آن طرۀ فر خوردۀ کوتاه را

Ғабғабӣ дорад ки давр аз чашми бад бе ихтиёр

غبغبی دارد که دور از چشم بد بی اختیار

намекашад аз синаи бинандаи беруни оҳ ро

می کشد از سینۀ بیننده بیرون آه را

Кӯҳ нураст он кФл дар пушти он дарёии нур

کوه نور است آن کفل در پشت آن دریای نور

Ростии зебади хазонаи хусрави ҷами ҷоҳ ро

راستی زیبد خزانۀ خسرو جم جاه را

Ҳеҷ кас огаҳ нахоҳад шуд зи кори ишқи мо

هیچ کس آگه نخواهد شد ز کار عشق ما

Муғтанами дони суҳбати ин пери кори огоҳ ро

مُغتَنَم دان صحبت این پیر کارآگاه را

Гар ту исмат хоҳ мебошам марам аз ман ки ман

گر تو عصمت خواه می‌باشی مَرَم از من که من

Посбони исматами атфоли исмати хоҳ ро

پاسبان عصمتم اطفال عصمت خواه را

Ман зи зулфи машки фоми ту ба бӯеи қонеъам

من ز زلف مشک‌فام تو به بویی قانعم

Сол ҳо бошад ки ман бадрӯд гуфтам боҳ ро

سال‌ها باشد که من بدرود گفتم باه را