Ҳар киро бо сари зулф сияҳ уфтад кораш

هر که را با سرِ زلفِ سیه افتد کارش

Чун сияҳи корони ошуфта буд бозораш

چون سیه کاران آشفته بود بازارش

Даии зи кафи баради дилами дилбар кӣ каз дар ҳасан

دی ز کف برد دلم دلبر کی کز درِ حسن

Саҷдаи оранд батон чглу Фархораш

سِجده آرند بتانِ چِگِل و فَرخارش

Воъиз ар бинад як бори ду чашми сияҳаш

واعظ ار بیند یک بار دو چشمِ سیهش

Ваъзи иксў наад , аз ишқ равад гуфтораш

وعظ یکسو نهد ، از عشق رود گفتارش

Муфтӣ ар бинад холи лаби лаълаш , яксар

مفتی ار بیند خالِ لبِ لعلش ، یکسر

з каф андозад тасбеҳу зи сари дастораш

ز کف اندازد تسبیح و زِ سر دستارش

Ғорати ақл буд ду рух чун сурхи гулаш

غارتِ عقل بُوَد دو رخِ چون سرخ گُلش

Офати ҳуш буд ду лаби шукри бориш

آفتِ هوش بُوَد دو لبِ شِکّر بارش

Дӯш бо ишқ бигуфтам ки стоимш ба шеър

دوش با عشق بگفتم که ستایَمَش به شعر

Бӯ ки бо шеъру ғазал ҳила кунам дар кораш

بو که با شعر و غزل حیله کنم در کارش

Ишқи гуфто ки ба шеъраш натавон ром намӯд

عشق گفتا که به شعرش نتوان رام نمود

Ром натавонӣ кардани магар аз динораш

رام نتوانی کردن مگر از دینارش

Вар туро набӯд динори яке чомаи сарой

ور تُرا نبود دینار یکی چامه سُرای

Иди қурбон чу расад ҳамраҳ худ бурдораш

عیدِ قربان چو رسد همرهِ خود بردارش

Рӯ ба дарбори амировар ва пас арза бидор

رُو به دربارِ امیر آور و پس عرضه بدار

Он ки бар чархи ҳаме таъна занад дарбораш

آن که بر چرخ همی طعنه زند دربارش

Он амӣрӣ ки ба пеши назари ҳиммат ӯ

آن امیری که به پیشِ نظرِ همّتِ او

Кӯҳи зар чун пуркоҳаст ҳамаи миқдораш

کوهِ زر چون پرِکاه است همه مقدارش

Он амӣрӣ ки амирони ҷаҳон бе иҷбор

آن امیری که امیرانِ جهان بی اجبار

Аз бен дандони Фрмонбру хдмтгорш

از بُنِ دندان فرمانبر و خدمتگارش

Баҳри ҷӯаду караму фазлу адаби мейри низом

بحر جود و کرم و فضل و ادب میر نظام

Он ки чун лؤлؤи шҳўор буд гуфтораш

آن که چون لؤلؤِ شهوار بُوَد گفتارش

Он амӣрӣ ки паии тоъат ӯ бе икроҳ

آن امیری که پیِ طاعتِ او بی اکراه

Даст бар сина ситоданд ҳамаи аҳрораш

دست بر سینه ستادند همه احرارش

Ҳар ки душворӣ дар дил будаш аз зару сим

هر که دشواری در دل بُوَدَش از زر و سیم

Кафи роди вай осон кунад он душвораш

کفِ رادِ وی آسان کند آن دشوارش

Бахти бад хоҳиш хуфтаст бади инсон ки дигар

بختِ بد خواهش خُفتست بد انسان که دگر

Нафхаи сувар ба маҳшар накунад бедораш

نفخۀ صور به محشر نکند بیدارش

Хасм ӯ низ сарафроз шавад андари даҳр

خصمِ او نیز سرافراز شود اندر دهر

Лек он дам ки занадаст аҷал бар дораш

لیک آن دم که زندستِ اجل بر دارش

Душман ӯ ки ба тани сар будаш бори гарон

دشمنِ او که به تن سر بُوَدش بارِ گران

Сабк аз теғи шррбори намояди бориш

سبُک از تیغ شرربار نماید بارش

Ҳар ки ӯро ба сухансанҷӣ тсдиФ кунад

هر که او را به سخن سنجی تصدیف کند

Таъна бар гавҳар рухшанда занад гуфтораш

طعنه بر گوهرِ رخشنده زند گفتارش

Ҳаст аз марҳамату тарбияти ҳазрати мейр

هست از مرحمت و تربیتِ حضرتِ میر

Эраҷ ар муҳкаму санҷида буд ашъораш

ایرج ار محکم و سنجیده بُوَد اشعارش

« булбул аз файзи гули омухти сухани вар на набӯд

«بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود

Ин ҳамаи қавлу ғазали таъбия дар минқораш »

این همه قول و غزل تعبیه در منقارش»