Зон ҳамаи умедҳо ки будам дар дил

زان همه امّیدها که بودم در دل

Нест кунун ғайри ноумедии ҳосил

نیست کنون غیرِ ناامیدی حاصل

Гуфтам ҳаргиз Фромшм нанамояд

گفتم هرگز فرامُشم ننماید

Он кӯи ҳаргиз Фромшш накунад дил

آن کو هرگز فرامُشش نکند دل

Буд гумонам ки чун амири зи табриз

بود گُمانم که چون امیر ز تبریز

Рафт ба бахти Саиду давлати мқбл

رفت به بختِ سعید و دولت مقبل

Чома чу бФрстмш ба номае аз ман

چامه چو بفرستمش به نامه‌ای از من

Ёд кунад он амири неки хасоил

یاد کند آن امیر نیک خصایل

Лек ду се бори зӣ амир намудем

لیک دو سه بار زی امیر نمودم

Чанд қасоиди гусел ва чанд рсоил

چند قصاید گسیل و چند رسایل

То ҳол аз дарга амир нагашта аст

تا حال از درگهِ امیر نگشته است

Баҳри мубоҳоти ман ҷавобии восил

بهرِ مباهاتِ من جوابی واصل

Садри аҷали зиндаи боду боди ҳам ӯ ро

صدرِ اجل زنده باد و باد هم او را

зи оҳану пӯлоди мари урӯқу мафосил

ز آهن و پولاد مر عروق و مفاصل

Марди ҳамеи садри шоирони падари ман

مرد همی صدرِ شاعران پدرِ من

Як ду се маи пеш аз ин ба нохушии сил

یک دو سه مه پیش از این به ناخوشیِ سل

Афсаради он бӯстони фазлу маъонӣ

افسرد آن بوستانِ فضل و معانی

Пжмрди он гулистони фаҳму фазойил

پژمرد آن گُلسِتانِ فهم و فضایل

Маъдани фазлу камол будӣу лошк

معدنِ فضل و کمال بودی و لاشک

Маъдан дар зер хок дорад манзил

معدن در زیرِ خاک دارد منزل

Баъди падар аз карами маро падарӣ кард

بعدِ پدر از کرم مرا پدری کرد

Ҳазрати қоими мақоми Сайиди бозл

حضرتِ قائم مقام سَیّدِ باذل

Сибти паямбар буд ба давраи хусрав

سبطِ پِیَمبَر بود به دورۀ خسرو

Ҳамчуи паямбар ба даври касрии одил

همچو پِیَمبَر به دورِ کِسریِ عادل

Айдун қоим мақом дорад бо ман

ایدون قائم مقام دارد با من

Ончӣ ба ман лутф доштӣ ту авоил

آنچه به من لطف داشتی تو اوایل

Аз паии сад ҳазор маҳмил банданд

از پیِ صد هزار مَحمِل بندند

Чун ту зи шаҳрӣ ҳаме бабандӣ маҳмил

چون تو ز شهری همی ببندی مَحمِل

Ёд чу аз маҳмили ту орм айдун

یاد چو از محملِ تو آرم ایدون

Сар кунам афғону нолаи ҳамчуи ҷлоҷл

سر کنم افغان و ناله همچو جَلاجِل

Ваа ки чаҳ холӣ шуд аз ту боғии чўнонк

وه که چه خالی شد از تو باغی چونانک

Ғайрати Кашмӣр буду ҳасрати Бобул

غیرتِ کشمیر بود و حسرتِ بابِل

Ҳар сӯи коидри қадамгузорӣ дар боғ

هر سو کایدر قدم گذاری در باغ

Нола кунанд аз ҷудои ту ънодл

ناله کنند از جداییِ تو عَنادِل

Чун гузарами аўФтд ба боғи ту айдун

چون گذرم اوفتد به باغِ تو ایدون

Гирам чун лолаи доғи ҳиҷри ту бар дил

گیرم چون لاله داغ هَجرِ تو بر دل

Навҳа сароем бар ӯ чунончӣ бар атлол

نوحه سرایم بر او چنانچه بر اَطلال

Навҳаи сароеи намояди аъшии боҳилл

نوحه سرایی نماید اَعشیِ باهِل

Ҳар сӯи гирдам Аё манозили слмӣ

هر سو گردم اَیا مَنازِل سَلمی

Гӯям ва гарем чунон ки орму абл

گویم و گریم چنان که آرَم و ابِل

Гарчи равад аз дил ончӣ рафт здидаҳ

گرچه رود از دل آنچه رفت زدیده

Рафтӣ аз дида ва нарафтӣ аз дил

رفتی از دیده و نرفتی از دل

Ҷои ту андар диласту дил ба бар мо

جای تو اندر دل است و دل به برِ ما

Гӯ ки буд сад ҳазор олӣу соФл

گو که بود صد هزار عالی و سافل

« парда набошад миёни ошиқу маъшӯқ

«پرده نباشد میان عاشق و معشوق

Сади скнр на ҳоҷибаст ва на ҳоил »

سدّ سکندر نه حاجب است و نه حایل»

Худтуи намоеи назар ба ҳар чаҳ намоем

خود تو نمایی نظر به هر چه نماییم

Дидау дили бас ки бар ту омадаи моил

دیده و دل بس که بر تو آمده مایل

НўФлгар боздошти маҷнӯн аз ишқ

نوفل گر بازداشت مجنون از عشق

Маҷнӯн гардад кунун зи ишқи ту нўФл

مجنون گردد کنون ز عشق تو نوفل

Ёди ту андари равони орифу омӣ

یادِ تو اندر روان عارف و عامی

Номи ту андари забони оламу ҷоҳил

نام تو اندر زبانِ عالم و جاهل

То нашавад номи фазли зоил аз даҳр

تا نشود نامِ فضل زایل از دهر

Номи ту аз даҳр менагардад зоил

نام تو از دهر می‌نگردد زایل

Биллоҳ сидқаст агар бигӯям бар ман

باللّه صدق است اگر بگویم بر من

Марги падари саҳл буду ҳиҷри ту мушкил

مرگ پدر سهل بود و هَجرِ تو مشکل

Кош ки бор дигар насиб ман уфтад

کاش که بارِ دگر نصیبِ من افتد

То ки бубинами мари он хуҷастаи шамоил

تا که ببینم مر آن خجسته شمایل