Ҳасби марди ҳунарманд ба фазласту адаб
حَسَبِ مرد هنرمند به فضلست و ادب
Шукри эзад ки марои фазл ва адаб гашта ҳасб
شکر ایزد که مرا فضل و ادب گشته حَسَب
Насаби ман ҳунарасту ҳасб ман адабаст
نَسَب من هنر است و حَسَبِ من ادبست
Венаи манам худ шуда рӯй ҳасбу пушти насаб
وین منم خود شده رویِ حسب و پشت نسب
эй басои шаб ки паии касб ҳунар кардам рӯз
ای بسا شب که پی کسبِ هنر کردم روز
эй басои рӯз ки дар ахз адаб кардам шаб
ای بسا روز که در اخذِ ادب کردم شب
Мураккабами фазл ва камоласт ва манамро кб ӯ
مَرکَبَم فضل و کمالست و منم را کِبِ او
Поку фархундаи чунин рокиб ва чунин мураккаб
پاک و فرخنده چنین راکب و چونین مَرکَب
Аб ваам ҳунарам , фахр ба худ дораму бас
اَب و اُمِّ هنرم ، فخر به خود دارم و بس
На ки чун беҳунарӣ фахр кунам бараму аб
نه که چون بی هنری فخر کنم بر اُم و اَب
Мард он нест ки бар аслу насаб фахр кунад
مرد آن نیست که بر اصل و نسب فخر کند
Мард онаст каз ӯ фахр кунад аслу насаб
مرد آنست کز او فخر کند اصل و نسب
Нест марди он ки буд муътабар аз мансаби хеш
نیست مرد آن که بود معتبر از منصب خویش
Мард онаст каз ӯ муътабар ояд мансаб
مرد آنست کز او معتبر آید منصب
Чун амири аломрои садри аҷали мейри низом
چون امیر الامرا صدرِ اجّل میر نظام
Маъдани донишу кони ҳунару баҳри адаб
معدنِ دانش و کانِ هنر و بحرِ ادب
Талаби давлат ва иззат нанамояд зирок
طلبِ دولت و عزّت ننماید زیراک
Давлату иззат ӯро бинмоед талаб
دولت و عزّت او را بنماید طلب
зи Рахши тобади мардӣ чу ситораи зи фалак
ز رُخَش تابد مردی چو ستاره ز فلک
з кафш зояд родӣ чу шарораи зи лҳб
ز کَفَش زایَد رادی چو شراره ز لهب
Роди мейро ба ҳамаи иди турои арзаи даҳум
راد میرا به همه عید ترا عرضه دهم
Чомае лафзи ҳамаи таййибу маънии атиб
چامه‌ای لفظ همه طیّب و معنی اَطیَب
То писанд уфтад бар раъии ту ва афзойем
تا پسند افتد بر رأی تو و افزاییم
Халъату мансабу симу зару анъому лақаб
خِلعت و منصب و سیم و زر و اِنعام و لقب
Лек гӯйӣ ки ту худ гуфтае ин ё падарат
لیک گویی که تو خود گفته‌ای این یا پدرت
Ман надодами адами табъ маро чист сабаб ?
من ندادم عدمِ طبعِ مرا چیست سبب ؟
Табъи ман тоза ҷавонӣасту азуи пери куҳан
طبعِ من تازه جوانیست و ازو پیرِ کهن
Табъ ӯ бетарабу табъи мусинати асли тараб
طبع او بی طرب و طبعِ منست اصلِ طرب
Гоҳи гӯйӣ падарат карда тасарруф дар шеър
گاه گویی پدرت کرده تصرّف در شعر
Ман тасарруф кунам ашъори падарро ағлаб
من تصرّف کنم اشعار پدر را اغلب
Шояд ар ҳаст маро ончӣ набошад дар вай
شاید ار هست مرا آنچه نباشد در وی
зи он ки дар хамр буд ончӣ набошад ба ънб
ز آن که در خَمر بود آنچه نباشد به عِنَب
Дайгарӣ гуяд агар шеър аҷаб нест вале
دیگری گوید اگر شعر عجب نیست ولی
Ман агар шеър бигӯям буд он сахти аҷаб
من اگر شعر بگویم بود آن سخت عجب
На манам сохта аз миси дгарон аз нуқра
نه منم ساخته از مِس دگران از نقره
На манам рехта аз нуқрау онони зи зҳб
نه منم ریخته از نقره و آنان ز ذَهَب
эй ки дасти ту буд баҳри атои гоҳи сахо
ای که دست تو بُوَد بحرِ عطا گاهِ سخا
эй ки шахси ту буд қаҳри худои гоҳи ғазаб
ای که شخصِ تو بود قهرِ خدا گاه غضب
Сълб аз адли ту ранҷа нашавад аз зиғм
ثَعلَب از عدلِ تو رنجه نشود از ضَیغَم
Зиғм аз бими ту панҷа назанад бар сълб
ضیغم از بیمِ تو پنجه نزند بر ثَعلَب
Ҳрби шахси з маргаст вале душмани ту
هَرَبِ شخص ز مرگ است ولی دشمنِ تو
зи ҳароси ту намояд ба сӯии марги ҳрб
ز هراسِ تو نماید به سویِ مرگ هَرب
Носири давлати султонӣ бо теғу синон
ناصرِ دولت سلطانی با تیغ و سِنان
Ҳофизи миллати Эронӣ бо ҳбру қсб
حافظِ ملّتِ ایرانی با حِبر و قَصَب
Ту сари ҷумлаи амироне ва эшон занбанд
تو سر جمله امیرانی و ایشان ذَنَبَند
Ҳамаи тобеъ ба ту чўнонкаҳ ба раъсаст занб
همه تابع به تو چونانکه به رأُس است ذَنَب
Калаки ту бар адуии давлат он кард ки кард
کلکِ تو بر عدویِ دولت آن کرد که کرد
Зулфиқори асадуллоҳи алӣ бо мрҳб
ذوالفقار اَسَدُاللّه علی با مَرحَب
То ма шавол ояд зи паии моҳи сиём
تا مَهِ شَوّال آید ز پیِ ماهِ صیام
То ма шаъбон ояд зи пас моҳи раҷаб
تا مَهِ شعبان آید ز پسِ ماهِ رجب
Дӯстонати ҳама дар неъмат ва дар айшу нишот
دوستانت همه در نعمت و در عیش و نشاط
Дшмнонти ҳама дар меҳнат ва дар ранҷу тъб
دشمنانت همه در محنت و در رنج و تعب
Баҳраи ҳосиди ту бодои андӯҳу малол
بهرۀ حاسد تو بادا اندوه و ملال
Қисмати носеҳи ту бодои шодӣу тараб
قسمت ناصح تو بادا شادی و طرب