Дило зи бахти бади ман алии қулӣ хон рафт
دلا ز بختِ بدِ من علی قلی خان رفت
Дареғу дард ки аз дасти бист тӯмон рафт
دریغ و درد که از دست بیست تومان رفت
Равон шудаст ба рухсори ашк чун симам
روان شدست به رخسار اشکِ چون سیمم
Аз он ки сими раҳе бо алии қулӣ хон рафт
از آن که سیمِ رهی با علی قلی خان رفت
Шудам чу ҳазрати ёқӯби мубталои фироқ
شدم چو حضرتِ یعقوب مبتلایِ فِراق
Аз он ки Юсуфи мисрии ман ба зиндон рафт
از آن که یوسُفِ مصریِّ من به زندان رفت
Ба дарди фоқаи мо мейр дод дармонӣ
به درد فاقۀ ما میر داد درمانی
Худоаш умр диҳад дарди мо ва дармон рафт
خداش عمر دهد درد ما و درمان رفت
Бирафт сим дигар бори сӯй ӯ оре
برفت سیم دگر بار سویِ او آری
Аҷаб набошад агар сими ҷониб кон рафт
عجب نباشد اگر سیم جانبِ کان رفت
Наёфт давлат ҷое ҷузи остони амир
نیافت دولت جایی جز آستان امیر
Аз он буд ки чунин сӯй ӯ шитобон рафт
از آن بُوَد که چنین سویِ او شتابان رفت
Чу кули шайъи ءи қади ирҷъи إлии асла
چو کُلُّ شَی ءٍ قَد یَرجِعُ إِلی اَصلِه
Шунида буд сӯии асли хештан зон рафт
شنیده بود سویِ اصلِ خویشتن زان رفت
Алии қулии хон хуш рафт ва дар рикобу анонаш
علی قلی خان خوش رفت و در رکاب و عِنانش
Ба бадарғаи зи ман бенавои дил ва ҷон рафт
به بدرقه ز من بینوا دل و جان رفت
Ба бист манзилем мейр дод анъомӣ
به بیست منزلیَم میر داد اِنعامی
Дареғи он ки ба каф мушкил омад осон рафт
دریغ آن که به کف مشکل آمد آسان رفت
Чаҳ бок рафтгар аз дасти бист тӯмонам
چه باک رفت گر از دست بیست تومانم
Амир рафт ки солии дивист тӯмон рафт
امیر رفت که سالی دویست تومان رفت
Амир рафт агар сим ман равад гўрў
امیر رفت اگر سیمِ من رود گورَو
Чаҳ ҷои сим буд он гуҳӣ ки худкон рафт
چه جای سیم بُوَد آن گَهی که خودکان رفت
Амир рафт ки гӯйии з сар бирафтам ҳуш
امیر رفت که گویی ز سر برفتم هوش
Амир рафт ки гӯйии марои зи тан ҷон рафт
امیر رفت که گویی مرا ز تن جان رفت
Амир рафт ки ҳам сим рафт ва ҳам зар рафт
امیر رفت که هم سیم رفت و هم زر رفت
Амир рафт ки ҳам об рафт ва ҳам нон рафт
امیر رفت که هم آب رفت و هم نان رفت
Амир рафт ки дониш бирафт ва бениш рафт
امیر رفت که دانش برفت و بینش رفت
Амир рафт ки бахшиш бирафт ва эҳсон рафт
امیر رفت که بخشش برفت و احسان رفت
Гузошт дидаи як шаҳри ашкбору гузашт
گذاشت دیدۀ یک شهر اشکبار و گذشت
Намӯд хотири сад ҷамъро парешон рафт
نمود خاطر صد جمع را پریشان رفت
Бзргўорои қоими мақоми гқт ба ман
بزرگوارا قائم مقام گقت به من
Магари зи бахти бади ман алии қулӣ хон рафт
مگر ز بختِ بدِ من علی قلی خان رفت
На ман мдиҳи ту аз баҳри сим ва зар гӯям
نه من مدیح تو از بهر سیم و زر گویم
Ту дайри пой агар ин бирафт ё он рафт
تو دیر پای اگر این برفت یا آن رفت
Пас аз ту табъами иқбол бар сухан накунад
پس از تو طبعم اقبال بر سخن نکند
Сухан сарое ҳайфаст чун схндон рафт
سخن سرایی حیفست چون سخندان رفت
Амир рафту аҷиби ин ки зиндаам бе ӯ
امیر رفت و عجیب این که زنده ام بی او
Чигуна зинда буд он танӣ каз ӯ ҷон рафт
چگونه زنده بود آن تنی کز او جان رفت