Ҳазрати шӯридаи Авестоади сухани санҷ

حضرت شوریده اوستاد سخن‌سنج

Он ки ҳамаи чизи беҳтар аз ҳама донад

آن که همه چیز بهتر از همه داند

Боди сабогар гузар ба порси намояд

باد صبا گر گذر به پارس نُماید

Шеъри маро аз лиҳоз ӯ гузоранд

شعر مرا از لحاظ او گذارند

Банда ндонем ки дар куҷои рӯми охир

بنده ندانم که در کجا رَوَم آخِر

Ҷазбаи Широзён маро бикашанд

جذبۀ شیرازیان مرا بکشاند

Маскан шӯридаасту мадфани саъдӣ

مسکن شوریده است و مدفن سعدی

Шаҳр дигар ҳамсарӣ ба ӯ натавонад

شهر دگر همسری به او نتواند

Бозам аз ин ҷойгоҳи нағзи дили афрӯз

بازم از این جایگاهِ نغز دل‌افروز

То ба куҷои даст рӯзгор баранд

تا به کجا دست روزگار براند

Май рӯми он ҷо ки рӯзгор бихоҳад

می‌روم آن جا که روزگار بخواهد

Май кашами он ҷо ки осмон бикашанд

می کَشَم آن جا که آسمان بکشاند

Бандаи ҳамин қадари шокирам ки ба Широз

بنده همین قدر شاکرم که به شیراز

Ҳар ки шабии дилбарӣ ба пар бинишонад

هر که شبی دلبری به پر بنشاند

Ёд ман уфтад дар он дақиқа ва аз давр

یاد من افتد در آن دقیقه و از دور

Бӯса чанде ба ҷой ман бастанд

بوسۀ چُندی به جایِ من بستانَد

Гуяд ҷои ҷалоли холӣ ва он гоҳ

گوید جایِ جلال خالی و آن گاه

Лиззати он бӯсаро ба ман биппаранд

لَذَّتِ آن بوسه را به من بپراند

Баъди вафотами миёни мардуми Широз

بعد وفاتم میان مردمِ شیراز

Ин сухан аз ман ба ёдгор бимонад

این سخن از من به یادگار بماند