Шунидам корфармое назар кард
شنیدم کارفرمایی نظر کرد
з рӯй кибру нихвати коргар ро
ز روی کِبر و نَخوَت کارگر را
Равони коргар аз ваии бёзрд
روانِ کارگر از وی بیازرد
Ки бас кӯтоҳ донист он назар ро
که بس کوتاه دانست آن نظر را
Бигуфт эй ганҷи вари ин нихват аз чист
بگفت ای گنج وَر این نَخوَت از چیست
Чу музди ранҷи бахшеи ранҷ бар ро
چو مُزدِ رنج بخشی رنج بر را
Ман аз он ранҷ бар гаштам ки дигар
من از آن رَنج بُر گشتم که دیگر
Набинам рӯй кибри ганҷи вар ро
نبینم رویِ کبرِ گنج وَر را
Ту аз ман зўрхўоҳии ман зи ту зар
تو از من زورخواهی من ز تو زر
Чаҳ миннат дошт бояд икдгр ро
چه مِنَّت داشت باید یکدِگر را
Ту сарфи ман намоеи бадараи сим
تو صَرفِ من نُمایی بَدرَۀ سیم
Миннати тоби равони нури басар ро
مَنَت تابِ رَوان نورِ بَصَر را
Манам фарзанди ин хуршеди пари нур
منم فرزندِ این خورشیدِ پُر نور
Чу гули болой сар дорам падар ро
چو گُل بالایِ سر دارم پدر را
Мудомаши чашми равшан боз бошад
مُدامَش چَشمِ روشن باز باشد
Ки бинад зӯри бозуии писар ро
که بیند زورِ بازویِ پسر را
Зании як бел агар чун ман дар ин хок
زنی یک بیل اگر چون من در این خاک
Бигирӣ бо ду дасти худ камар ро
بگیری با دو دستِ خود کمر را
Ниҳол саъй бинишонам дар ин боғ
نهالِ سعی بنشانم در این باغ
Ки беминнат аз ончинми самар ро
که بی مِنَّت از آن چینَم ثَمَر را
Нахоҳам чун шароби кас ба хорӣ
نخواهم چون شرابِ کَس به خواری
Хӯрам бо коми дили хӯни ҷигар ро
خورَم با کامِ دل خونِ جگر را
зи ман зӯри вази ту зар , ин ба он дар
ز من زور و ز تو زر، این به آن در
Куҷо боқӣаст ҷои аҷабу бтрро ?
کُجا باقی است جا عُجَب و بَطَر را؟
Фишонам аз ҷабини гавҳар дар он хок
فشانَم از جَبین گوهر در آن خاک
Ситонам аз ту подоши ҳунар ро
ستانَم از تو پاداشِ هنر را
На боқӣ дорад ин дафтар на фозил
نه باقی دارد این دفتر نه فاضِل
Гуҳар додӣ ва пас додам габр ро
گُهر دادی و پس دادم گُبَر را
Ба кас чун ройгон чизе набахшанд
به کس چون رایگان چیزی نبخشند
Чаҳ кибраст ин худовандони зар ро
چه کِبر است این خَداوندانِ زر را
Чаро ба икдгр миннат гузоранд
چرا به یکدِگر مِنَّت گذارند
Чу муҳтоҷанд мардуми икдгр ро
چو محتاجند مَردُم یکدِگر را