Фармони равои шарқ ки умраши дарози бод

فرمانروای شرق که عمرش دراز باد

Май хости заҳмати ман дарвеш кам кунад

می‌خواست زحمت من درویش کم کند

Аз перӣу пиёдагӣу роҳҳои давр

از پیری و پیادگی و راه‌های دور

Фарсӯда диду хост ки осӯда ам кунад

فرسوده دید و خواست که آسوده‌ام کند

Асбӣ карам намӯд ки аз Ром ба хотирам

اسبی کرم نمود که از رَم به خاطرم

Андӯҳ рӯйандау ғам рӯй ғам кунад

اندوه رویِ انده و غم رویٍ غم کند

Асбӣ карам намӯд ки чун грдмши савор

اسبی کرم نمود که چون گردمش سوار

Сад Ром ба ҷои як Ром дар ҳар қадам кунад

صد رم به جای یک رم در هر قدم کند

Асбӣ ки ҳар ки хост савораш шавад нахуст

اسبی که هر که خواست سوارش شود نخست

Бояд қалами гирифтаи васоё рақам кунад

باید قلم گرفته وصایا رقم کند

Гар фии алмисл ба дидан аҳбоб ме равад

گر فی المثل به دیدن احباب می‌رود

Аввали видоъ бо ҳамаи аҳл ва хадам кунад

اول وداع با همه اهل و خدم کند

Гар гоҳи гоҳи асб касон мекунанд Ром

گر گاه گاه اسب کسان می‌کنند رم

Ин асби Роми қадам ба қадам дмбдм кунад

این اسب رم قدم به قدم دمبدم کند

Бошад дирами азизи валикини савор ӯ

باشد درم عزیز ولیکن سوار او

Чун лафзи Ром дар ӯст ҳарос аз дирам кунад

چون لفظ رم در اوست هراس از درم کند

Гӯйӣ ки ҷин намӯда дар андом ӯ ҳулӯл

گویی که جن نموده در اندام او حلول

Бечора аз қиёфаи худ низ Ром кунад

بیچاره از قیافهٔ خود نیز رم کند

Бар таҳтаи сангӣ ар гузарад дар канори роҳ

بر تخته سنگی ار گذرد در کنار راه

Бод уфтадаш ба бинӣу лабҳо варам кунад

باد افتدش به بینی و لب‌ها ورم کند

Созад ду гӯши тез ва ду чашм оварад ба рақс

سازد دو گوش تیز و دو چشم آورد به رقص

Ҳай аз димоғу синаи буруни бод ва дам кунад

هی از دماغ و سینه برون باد و دم کند

Гӯйии магар ки санги плнгисти тези чанг

گویی مگر که سنگ پلنگیست تیز چنگ

Каши панҷа бе диранги фурӯ дар шикам кунад

کش پنجه بی‌درنگ فرو در شکم کند

Як по равад ба пеш ва ду по меравад ба пас

یک پا رود به پیش و دو پا می رود به پس

Як заръи роҳро ду се навбат қадам кунад

یک ذرع راه را دو سه نوبت قدم کند

Вар ҳай кунӣ ба хашми ду даст ва ду пои хеш

ور هی کنی به خشم دو دست و دو پای خویش

Инро сутуни намояд ва онро илм кунад

این را ستون نماید و آن را علم کند

Гӯйӣ ки шиква мекунад аз ман ба кирдигор

گویی که شکوه می‌کند از من به کردگار

Кин бади савор бар ман бади зин ситам кунад

کاین بد سوار بر من بدزین ستم کند

Раққоси вор чарх занад бар сари ду пой

رقاص‌وار چرخ زند بر سر دو پای

Гоҳе бағали бдздду гуҳи шона хам кунад

گاهی بغل بدزدد و گه شانه خم کند

Вари зрбтши занӣ ки наад даст бар замин

ور ضربتش زنی که نهد دست بر زمین

Фавран банно ба ҷуфту лагади пушт ҳам кунад

فورا بنا به جفت و لگد پشت هم کند

Гар фии алмисли чанори калонӣ ба дашт буд

گر فی المثل چنار کلانی به دشت بود

Бо соқу зини чанори калонро қалам кунад

با ساق و زین چنار کلان را قلم کند

Аз баси Аннан ӯро бояд кашид сахт

از بس عنان او را باید کشید سخت

Чашми саворро зи тъби пари з нам кунад

چشم سوار را ز تعب پر ز نم کند

Аз саркашии урӯқ бар андоми рокибаш

از سرکشی عروق بر اندام راکبش

Сахту стбру сурх чу шох бқм кунад

سخت و سطبر و سرخ چو شاخ بَقَم کند

Ногуфта нагузарем ки ин асби хуши хисол

ناگفته نگذریم که این اسب خوش‌خصال

Танҳо на гоҳи гир буд , сурфа ҳам кунад

تنها نه گاه گیر بود، سرفه هم کند

Дар рӯй зин ба рақс дар оради савор ро

در روی زین به رقص در آرد سوار را

Зон сурфаҳои сахт ки бо зер ва Бам кунад

زان سرفه های سخت که با زیر و بم کند

Рӯзии ду тухм мурғ кунам дар гулӯӣ ӯ

روزی دو تخم مرغ کنم در گلوی او

То сина млтӣм шаваду сурфа кам кунад

تا سینه ملتئم شود و سرفه کم کند

Гӯйанд филфилаш бигзорам ба зери дам

گویند فلفلش بگذارم به زیر دم

Гар орзӯ кунам ки дами худ илм кунад

گر آرزو کنم که دم خود علم کند

Ҳар чанд бо савобиқи хизмат аз ин ҳақир

هر چند با سوابق خدمت از این حقیر

Мамдуҳ нест дода мамдуҳ зм кунад

ممدوح نیست داده ممدوح ذم کند

Оқил касе буд ки ба ӯ ҳар чаҳ ме диҳанд

عاقل کسی بود که به او هر چه می‌دهند

Ло ва нъм нагӯяду шукр нъм кунад

لا و نعم نگوید و شکر نِعَم کند

Лекини маро чаҳ чора ки ин асби гоҳи гир

لیکن مرا چه چاره که این اسب گاه گیر

Тарсам равонаам ба диёр адам кунад

ترسم روانه‌ام به دیار عدم کند

Ман фикр хеш нестам андеша зон кунам

من فکر خویش نیستم اندیشه زان کنم

Кӯи хоҷаро ба куштани ман муттаҳам кунад

کو خواجه را به کشتن من متّهم کند

Самаст бар вуҷӯди ман ин асби зӯдтар

سمّ‌ است بر وجود من این اسب زودتر

Бояд хдоигони аҷали дафъ сам кунад

باید خدایگانِ اجل دفع سم کند

ё асбро бигирад ва бахшад ба дайгарӣ

یا اسب را بگیرد و بخشد به دیگری

Он гуҳи яке ки Ром нанамояд карам кунад

آن گه یکی که رم ننماید کرم کند

ёгар ътиаҳ боз нагирад хдоигон

یا گر عطیّه باز نگیرد خدایگان

Як асби хосса низ ба ин асб зм кунад

یک اسب خاصه نیز به این اسب ضم کند