Устоди кули фии алкул шӯридааст дар шеър

استاد کُلّ فی الکُلّ شوریده است در شعر

Танҳо на ман бар онам мардуми ҳама бар онанд

تنها نه من بر آنم مَردُم همه بر آنند

Аз аҳли завқ Широз хоҳам ки гоҳ гоҳе

از اهل ذوق شیراز خواهم که گاه گاهی

Бо хуби рӯи нигорӣ чун ком дил баронанд

با خوبرو نگاری چون کامِ دل برانند

Ҳар узв ӯ ки бенанд аз узви дигараш ба

هر عضو او که بینند از عضو دیگرش به

Зон узви бӯсае чанд бар ёд ман ситонанд

زان عضو بوسه‌ای چند بر یاد من ستانند

Ваон гоҳ бо се ангушти он лиззат аз лаби хеш

وان گاه با سه انگشت آن لذت از لب خویش

Гиранду рӯ ба Теҳрон аз баҳри ман проннд

گیرند و رو به تهران از بهر من پَرانند

Зарроти омонии ин ҳадяи равон ро

ذرات آسمانی، این هدیهٔ روان را

Зон ҷо ки боз гиранд дар қалб ман нишонанд

زان جا که باز گیرند در قلب من نشانند

То ман ба завқ оем шеър ва ғазал бихонам

تا من به ذوق آیم شعر و غزل بخوانم

Хубони шеър бояд қадар маро бидонанд

خوبانِ شعر باید قدر مرا بدانند