Вафо дар гули рухон атраст дар гул

وفا در گل رخان عطر است در گل

Ман инро хондаам вақте ба дафтар

من این را خوانده ام وقتی به دفتر

Вафои гули рухону атри гул ҳо

وفای گل رخان و عطر گل ها

Ба лутф ва хосият ҳастанд ҳам бар

به لطف و خاصیت هستند هم بر

Гули сурхи андари ин бустон зиёд аст

گل سرخ اندر این بستان زیاد است

Яке беатр ва он дигари муаттар

یکی بی عطر و آن دیگر معطر

Гули сурхӣ ки танҳо ранг дорад

گل سرخی که تنها رنگ دارد

Нагардад бо гули хушбӯи баробар

نگردد با گل خوشبو برابر

Назар бозӣ кунӣ бо ӯ ту аз давр

نظر بازی کنی با او تو از دور

Ки дар ӯ нест чизеи ғайри манзар

که در او نیست چیزی غیر منظر

Агар он манзари зебо аз ӯ рафт

اگر آن منظر زیبا از او رفت

Аз ӯ рафтаст ҳар перояу фар

از او رفتست هر پیرایه و فر

Шавад ё туъмаи ҷоруби деҳқон

شود یا طعمه جاروب دهقان

Ва ё бозичаи боди ситамгар

و یا بازیچه باد ستمگر

Ба ҳар сӯрат чу шуд пажмурдаи имрӯз

به هر صورت چو شد پژمرده امروز

Фаромӯшаш кунӣ то рӯзи дигар

فراموشش کنی تا روز دیگر

Вале он гул ки ранг ва буи дорад

ولی آن گل که رنگ و بوی دارد

Чу рангаш рафт аз бӯяши хурӣ бар

چو رنگش رفت از بویش خوری بر

Гулобӣ монад аз ӯ роҳат афзо

گلابی ماند از او راحت افزا

Асонсӣ зояд аз ӯ рӯҳ парвар

اسانسی زاید از او روح پرور

Пас аз рафтан ҳам ӯро мекунад ёд

پس از رفتن هم او را می کند یاد

Чу атрашро занӣ бар синау сар

چو عطرش را زنی بر سینه و سر

Ба ёди оре ки ӯ вақте гулӣ буд

به یاد آری که او وقتی گلی بود

Ваз ӯ рӯй чамани пари зебу зевар

وز او روی چمن پر زیب و زیور

Гул рӯйнигор бо вафои ҳам

گُل روی نگار با وفا هم

Агар пажмурда шуд аз даври ахтар

اگر پژمرده شد از دور اختر

Вафоӣ ӯ ки бошад ҷои атраш

وفای او که باشد جای عطرش

Шавад дар сафҳаи қалбаши мусаввир

شود در صفحه قلبش مصور

Чу ёди меҳрбониҳоаш уфтӣ

چو یاد مهربانی هاش افتی

Занад меҳри нахустин аз дилати сар

زند مهر نخستین از دلت سر

Ба ҳар чашмӣ каз аввали дида будӣ

به هر چشمی کز اول دیده بودی

Ба он чашмаш бибинӣ то ба охир

به آن چشمش ببینی تا به آخر