Мирзои ориф ки зери бори фазл

میرزا عارف که زیر بار فضل

Қади тираш чун камон омад ду тоӣ

قد تیرش چون کمان آمد دو تای

Ранҷҳо барад аз паии таҳсили илм

رنج ها برد از پی تحصیل علم

То ба малик илм шуд кишвари гушой

تا به ملک علم شد کشور گشای

Шуд писанди ҳазрати мейри низом

شد پسند حضرت میر نظام

Он ҷавону пери андари бахту рой

آن جوان و پیر اندر بخت و رای

Ҳам бадв биспурад пӯри хеш ро

هم بدو بسپرد پور خویش را

То шавад дар илм ӯро раҳнамоӣ

تا شود در علم او را رهنمای

Бо ъаноёти амир аз зару сим

با عنایات امیر از زر و سیم

Ончӣ ӯро буд ҳоҷат шуд равоӣ

آنچه او را بود حاجت شد روای

Соли умраш чунки аз панҷаи гузашт

سال عمرش چونکه از پنجه گذشت

Панҷаи маргаши яке бФшрд ноӣ

پنجه مرگش یکی بفشرد نای

Ҷисм дар хокдон биниҳоду барад

جسم در خاکدان بنهاد و برد

Ҷон ба зилли раҳмати яктои худоӣ

جان به ظل رحمت یکتا خدای

Соли фӯташи Эраҷ қоҷор гуфт

سال فوتش ایرج قاجار گفت

Мирзои ориф ба ҷинат карда ҷой

میرزا عارف به جنت کرده جای