Дилами зини умр бе ҳосили саромад

دلم زین عمرِ بی‌حاصل سرآمد

Ки риши умри ҳам кам кам дар омад

که ریشِ عمر هم کم‌کم در آمد

На дар сари ишқ ва на дар дил ҳавас монад

نه در سر عشق و نه در دل هوس ماند

На андари синаи ёрои нафас монад

نه اندر سینه یارای نَفس ماند

Гуҳии дандон ба дард ояд гуҳии чашм

گهی دندان به درد آید گهی چشم

Замонӣ меъда меояд сари хашм

زمانی معده می‌آید سرِ خشم

Фазояд чини ориз ҳар дақиқа

فزاید چینِ عارض هر دقیقه

Нахобад мӯии сад ғам бар шқиқаҳ

نخوابد موی صدغم بر شقیقه

Дар айёми ҷавонии бади дилами риш

در ایّام جوانی بُد دلم ریش

Ки май равед чаро бар оризами риш

که می‌روید چرا بر عارضم ریش

Кунун пайвастаи дили ришу парешам

کنون پیوسته دل‌ریش و پریشم

Ки миризд чаро ҳар лаҳзаи ришам

که میریزد چرا هر لحظه ریشم

Бад-ӣни сӯрат ки борад мӯем аз сар

بدین صورت که بارَد مویم از سر

Ҳамоно гашт хоҳам уштургар

همانا گشت خواهم اشترِ گَر

أи лои мӯати ибоъи Фأштриаҳ

أ لا موت یباع فأشتریه

Фҳзои алъиши мо лои хайри фӣа

فهذا العیش ما لا خیر فیه

Бабанд Эраҷ аз ин изҳори ғами дам

ببند ایرج از این اظهارِ غم دَم

Ки ғамгин мекунӣ хонандаро ҳам

که غمگین می‌کنی خواننده را هم

Гирифтам як ду рӯзии зуди мардӣ

گرفتم یک دو روزی زود مُردی

Чаро сӯқи калом аз ёди барадӣ ?

چرا سوقِ کلام از یاد بردی؟

Ки монадаст андари ӣнҷои ҷовдонӣ

که ماندَست اندر اینجا جاودانی

Ки май тарсии ту ҷовидон наМонӣ ?

که می‌ترسی تو جاویدان نمانی؟

Турои суҳбати зи ориф буд дар пеш

ترا صحبت ز عارف بود در پیش

Абас рафтӣ сар бе ҳолеи хеш

عبث رفتی سرِ بی‌حالیِ خویش